بهترین شعرهایی که خوندم

مجموعه شعر

1751

 

ای که دنیا بی تو ، هرشب می شود دشوارتر

از تو بیزارم ! ولی ... از زندگی بیزارتر

 

بعد از این حتی غزل با من غریبی می کند

احتمالا مدتی را ، می شوم کم کارتر

 

قرص هایم ، باعث تسکین اعصابم که هیچ !

می کند این قرص ها ، آخر مرا بیمارتر

 

قلب تـنگت بیش از این جایی برای من نداشت

صبر کن ! شاید که پیدا شد ، دلی جادارتر

 

سرو بودم ، چون که از چشم تو افتادم ، دریغ

کاج باید می شدم ، ... وقتی شدم پربارتر

 

حیف شد بانو ! که پیش از این تو را نشناختم

دلبــر مـه پیـــکرـ ، از اژدهــا خونخوارتر  

 

 

 

 

از : محسن نظری

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٤/٥/٧
comment نظرات ()

1750

 

بیست و نه تا بهار پی در پی

زندگی کرده ای و غمگینی

سخته ... باور نمیکنی اما..

عاشقی هم نداشت تضمینی

 

بیست و نه سال با خودت گفتی

که به درد و غمت بها دادی

قدر امروز با خودت لج کن

دست دنیا چه آتو ها دادی

 

تووی شعرت نگفته ای اینکه:

عاشقی هم همان سماور بود

"اینکه جیزه،تو دست نزن"، اما..

مادر انگار بچه ات کر بود!

 

عاشقی اتفاق حتمی بود

رو به روی همان خیابان که...

نبض تو اندکی نمیزد آه

زیر بار عذاب وجدان که...

 

نسلتان گر گرفته، می بینی؟!!..

درد ها هم فقط بهانه شده

هر دو پای غرور می لنگد

قصه حالا کمی زنانه شده

 

داری از دست میروی برگرد

فاصله قصه ی جدیدی نیست

احتمالی که داده ای حتمی ست

حرف من آنچه تو شنیدی نیست

 

      *************

شصت وپنج و هوای تابستان

آخرین تیرو، رو به رو مرداد

من هنوزم به فکر اینم که...

چه کسی خنده‌ی تو را پر داد

 

 

 

از : زهرا فرهنگی صفا (سوگند)

 

 

پ.ن:

ــ این بهترین هدیه تولدم توو همه این سالها بود ... ممنون

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٢:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٤/٤/۳۱
comment نظرات ()

1749

 

محکمم مثل سنگ ، با این حال

روی قلبم کمی ترک دارم

با سکوتم برای هر زخمی

در دلم کوهی از نمک دارم!

 

الکی فکر می کنم هستم!

نیستم. خسته ام از این الکی...

خسته ام از خودم و این دنیا

که نداریم وجه مشترکی!

 

پای من روی مین ابهام است

پای من دیگر از "من" اش خسته ست

پای من تا کجا ادامه دهد؟!!!

ته دنیا همیشه بن بست است!

 

ته دنیا همیشه این بوده:

"کاغذی با دو سطر تنهایی،

در ورق پاره های یادنداشت(!)

با سکوتت کنار می آیی...

 

گاهی از بس که در خودت هستی

به خودت سخت میشوی محکوم!

بعد... این اتهام اجباری

می کند از خودت تو را محروم!

 

توی آینده ای رقم خورده

می نشینی و جات "مفعول" است

بعدِ یک عمر زندگی کردن

می شوی فاعلی که مجهول است!"

 

زندگی درد های اجباری ست

زندگی یک حقیقت محض است

زندگی لحظه ی تولد توست

زندگی اشتباه یک لحظه ست!

 

خسته ام از حقیقت، از دنیا

خسته ام از جریمه ای که منم!

پای یک نیمه بسته از رفتن...

رفته و نیست نیمه ای که منم.

 

 


از : پرتو پازنگ

 

 


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۸:٥٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٤/٤/٢٠
comment نظرات ()

1748

 

دیگر همانند گذشته دل تنگ ات نمی شوم

حتی دیگر گاه به گاه گریه هم نمی کنم

در تمام جملاتی که نام تو در آنها جاری ست

چشمانم پُر نمی شود

تقویم روزهای نیامدنت را هم دور انداخته ام

 

کمی خسته ام

کمی شکسته

کمی هم نبودنت، مرا تیره کرده است

اینکه چطور دوباره خوب خواهم شد را

هنوز یاد نگرفته ام

تنها “خوبم” هایی روی زبانم چسبانده ام

 

مضطربم.. فراموش کردن تو

علی رغم اینکه میلیون ها بار

به حافظه ام سر می زنم

و نمی توانم چهره ات را به خاطر بیاورم

من را می ترساند

 

دیگر آمدن ات را به انتظار نمی کشم

حتی دیگر از خواسته ام

برای آمدنت گذشته ام

اینکه از حال و روزت باخبر باشم

دیگر برایم مهم نیست

 

بعضی وقت ها به یادت می افتم

با خود می گویم: به من چه؟

درد من برای من کافی ست

 

آیا به نبودنت عادت کرده ام؟

از خیال بودنت گذشته ام؟

 

مضطربم..

یا اگر

عاشق کسی دیگر شوم؟

 

باور کن آن روز

تا عمر دارم

تو را نخواهم بخشید ...

 

 

  

از : اُزدمیر آصاف

ترجمه از : سیامک تقی زاده

 

 

پ . ن :

ــ دانلود دکلمه شعر با صدای رضا پیربادیان

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٤/٤/۱٧
comment نظرات ()

1747

 

سرزمین بی‌حاصلی می‌بینم

بناهای سست و حصارهای بلندی

تابوت های زیادی که بدرقه می‌کنی

و آرزوهای زیادی، که به گور نمی‌بری.

 

در فنجان‌ات آب بزرگی می‌بینم

که می تواند از اشک و فاصله باشد

و آب، روشن اگر بود روشنی‌ست

و آبِ مکدر اندوه است

و ریشه های کنده می‌بینم

یعنی سفر می کنی که مردمان زلالی ببینی

نمی بینی

 

می‌بینم که محبوبی داری

با سری سبز و قدی متوسط و قلبی بزرگ

و چه پیشانی فراخی دارد این مرد!

که زبان چه گوارا را می‌فهمد

و چه پیشانی روشنی دارد این مرد!

که زبان ناظم را می‌فهمد

و زبان شاعران دیگری را

و زبانش را دخترم

در بوسه‌ای بلند، می‌فهمی.

 

هی!

روزگار سختی می‌بینم

دشوارتر از خیانت پدرانی

به کودکانشان

دشوارتر از خیانت کودکانی

به مادرانشان

و عمری دراز می‌بینم

که برای تو نیست

که برای محبوب تو نیست.

 

عمری دراز و لعنتی ابدی

که برای سرزمین بی‌حاصلی است

با بناهای سست و

حصار های بلند ...

 

 

از : رویا زرّین

 


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٩:٥۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٤/٤/٩
comment نظرات ()

1746

 

فکر می کنم

به اندازه

پیر شده باشیم!

آنقدر که تو

روی صندلی ات

چرت بزنی

و من

خاطراتمان را

تقسیم کنم :

1)

در همان غار

زاده شدم

(نمی دانم

حالا کجاست!)

ما 17 نفر بودیم

من

کوچک ترینشان بودم

پدر

ــ بعدها دانستم

نام او پدر است ــ

خورشید را سجده می کرد

مادر

مجسمه کوچک گِلی را

که از جان ما 17 نفر

دوست تر می داشت

ما

برگهای زیتون را

به شرمگاهمان می چسباندیم

و با سنگ ریزه

قورباغه شکار می کردیم!

تو

در غار دیگری

زاده شدی

ــ با ترس چشم های درشتت ــ

شما

همسایه مان بودید!

روزی

بالای کوه

نشسته بودی

با ترس

آسمان را نگاه می کردی

صدایت کردم

خندیدی

عاشقت شدم!

آدم های اولیه

همیشه زود

عاشق می شوند !

 

2)

بعد

آن روزهای بد آمدند

هوا سرد بود

برادرت می گفت

قحطی شده است

و شاید هم جنگ

می گفت

اگر جنگ باشد

می روم!

دیگر او را ندیدم

می گفتند به جنگ رفته است ...

 

هوا سرد بود

من چماقم را

بر سر خواهرانت می کوبیدم

تو گم شده بودی

من عاشقت بودم

و اگر می خواستم تو را بکشم

به خاطر

دستور بت کوچک بود!

تو اما

گم شده بودی ...

مادر

دستهایش خونی بود

و پیشاپیش ما

به قهقهه می خندید

ما فریاد می کشیدیم

و بت شما را

سنگ می زدیم!

به غارتان غذا نبود

به جنگل گریخیتیم ...

 

برادر دهم را

خرس خورد !

فریاد می کشید

و بت کوچک را دشنام می داد

پیراهنش را

پوشیدیم و گذشتیم ...

 

برادر سیزدهم

همان جا ماند

می گفت

می تواند با خرس ها دوست باشد

صلح

آخرین راه ِ

آدم های اولیه است!

برادر سیزدهم

روشنفکر بود

به او خندیدیم و گذشتیم ...

 

برادر یازدهم

شاعر بود

کنار چشمه ای نشست

و با ماهی کوچکی

دوست شد

حرف های عجیبی می زد

و می خندید

گریستیم و گذشتیم ...

 

مادر امّا

بقیه را با خود به شرق برد

می گفت آنجا

بت های بزرگتری هست!

من

خود را

زیر برف ها

پنهان کرده بودم

می خواستم تو را پیدا کنم

وگرنه این عمر دراز را

فایده چه بود ...

 

برف آمد

سه قرن تمام ...

به غاری پناه گرفته بودم

و تخم های

تیرانازاروس مرده ای را می خوردم

که خودزنی کرده بود

صبح ها

عرق کشمش

می خوردم

و اشنو می کشیدم

شب ها

دفتر خاطرات او را می خواندم

و می گریستم

آن سال ها

دنبال تو می گشتم ...

 

3)

بزرگتر شدم

ریش سپیدان را می شد

هر سویی پیدا کرد

تمامی

موعظه داشتند

و معجزه ...

 

من آن روزها

در معبدی ظرف می شستم

شب ها

زیر درختی می خوابیدم

که جذامی ها را شفا می داد

شبی

زمین به هم آمد

و دیوار معبد

آوار شد ...

خانه ها

خراب شده بودند

ریش سپیدان می گفتند

کار ماست !

قرن ها بعد دانستم

زلزله چیست

معجزه چیست!

آن شب امّا

ترسیده بودم

در خرابه ها

دنبال تو می گشتم ...

 

فردا روز

با مسافر کوچکی

دوست شدم.

به من

تکه ای نان جو داد

و قدری عرق خرما

نمک گیرش شدم

افسار خرش را گرفتم

و راه افتادیم

از آسمان می گفت

و این که روزی

بت بزرگ را خواهد کشت

می دانستم دیوانه است

امّا او را

بسیار دوست داشتم

برایش از تو گفتم

با هم گریستیم

و اشنو کشیدیم

یک شب که خواب بودیم

قرار گذاشتیم

دنیا را عوض کنیم!

انگشت هایمان را بریدیم

و خون مان را

قاطی کردیم ...

هنوز خون او

روی دست هایم است

همان شب

او را کشتم

و خرش را

دزدیدم!

 

4)

مادر

زاییدن را دوست داشت

که زهدانش هر بار

سربازی جدید را

به بت کوچک پیشکش می کرد

او در شرق

کاهنی بزرگ شده بود

با کشتی

به شرق رسیدم

روزها

تسبیح می گرداند

شباهنگام

زیر پای بت بزرگ

می خوابید

هر ماه آبستن بود

می گفتند معجزه ی بت بزرگ است!

 

هزار سال آنجا بودم

تار می زدم

و شراب نارنج می خوردم

آنجا بود

که تو را دیدم

در نجیب خانه ای آواز می خواندی

و سپاهیان

در دهانت سکّه می انداختند

و بازوانت را

نیشگون می گرفتند

مرا که دیدی

گریختی

می گفتند به غرب رفته ای

تا دینی جدید را تبلیغ کنی ...

 

آمدم

تا کناره های ایرتیش کبود

بزرگترین برادرانم

آن جا بود

مرا نشناخت

نامش را

چنگیز گذاشته بودند

شکار کردن را یاد نداشت

به کمان

گنجسکی را انداختم

بسیار گریست

و سوگند خورد

به خون بهای هر گنجشک

انسانی را بیندازد

شانه بالا انداختم

و گذشتم ...

 

در جنوب

با فیل دیوانه ای دوست شدم

از جنگ گریخته بود

می گفت

اگر او را بیابند

تیر باران می کنند!

با هم شعر می گفتیم

و چپپق می کشیدیم ...

روزی

او را لو دادم!

تیر بارانش کردند

هزار سال

ران هایش را می خوردم

نیمه شب ها می گریست

روی چشم هایش

سنگ گذاشتم

هنوز هم آن جاست

از چشم هایش اشک می آید

زیارتگاهش کرده اند ...

 

5)

به غرب آمدم

دنبال تو می گشتم

وگرنه

این عمر دراز را

فایده چه بود ...

 

روزها

روسو می خواندم

و دوئل می کردم

شبها

دزدکی

خانه کـُنتسی می رفتم

که چهار بچه داشت

خسته که می شدیم

مرا باد می زد

و برایم

آوازهای محلّی می خواند

انقلاب که شد

سرش را بریدند

آن را

به دو سکه خریدم

هنوز هم دارمش

شب ها آه می کشد

و برایم

آوازهای محلی می خواند ...

 

آن جا بود که تو را دیدم

بر شانه های طوفان نشسته بودی

و گیسوان خونین آنوانت را

شانه می کردی

خُردترین خواهران آنجا بود

سانسون پرهیزکار

شارلوت صدایتش می زد

هزار ژاکوبن

به هزار زحمت

دندانهای را

از گلوی مارا

بیرون کشیدند

در سنت اونوره پیدایش کردم

بر پله ها دست تکان می داد

دست تکان دادم

و گذشتم ...

 

می گفتند

آمده ای

برای جنگ های استقلال

آن جا بود که پدر را دیدم

فحش هایش

طعم ودکا می داد

سبیل هایش

بلند شده بود

و پای راستش را

گلوله ی توپ

با خود برده بود

لنگ لنگان می آمد

و تفنگی قدیمی را

به دوش می کشید

با سر نیزه

روده هایش را بیرون کشیدم

و از رویش رد شدم

مرا شناخت

امّا چیزی نگفت

شاید نتوانست

گلوله ای در دهانش خالی کردم

تو اما

روی زانوی ژنرال واشنگتن

نشسته بودی

و دود سیگارت را

به صورتم فوت می کردی

خواهرانم آنجا بودند

پیر شده بودند

و به سکّه ای

با سرخپوست های کچل

گم شدند

بوی بوفالو می دادند

و رطوبت بچه

مرا دیدند

پیراهنشان را

تکان داند

سکّه ای انداختم

و گذشتم ...

 

50 سال

در بیشه ای پناه گرفتم

با سرخ پوستی چاقی

دوست شده بودم

که نام عجیبی داشت

روزها

دعوا می کردیم

و شب ها

چپق صلح می کشیدیم!

از چشم های تو

برایش گفتم

زبانم را نمی فهمید

امّا سرش را تکان می داد

و می گریست ...

روزی

لطیفه ای قدیمی

برایش تعریف کردم

سرش را تکان می داد

و می گریست!

سرش را کندم

و توی رودخانه انداختم

تکان می خورد

و می گریست ...

 

6)

ردّات را گرفته بودم

آمده بودی شرق

برادر سیزدهم آنجا بود

ریش هایش را بلند شده بود

خانه اش سوخته بود

و زنش رفته بود پایتخت

برای دست فروشی

خودش امّا

تاپ می خورد

و با انگشت

مسیر تو را نشان می داد

جنگلی شده بود

دارش زده بودند

 

چهل سال تمام

در غاری پناه گرفتم

با عنکبوت لاغری

دوست شده بودم

شکار را

برایش آسان می کردم

ــ از سر نیاز

دوست شده بودیم ــ

نیمه شب ها

خفّاشی الکی

به دیدارمان می آمد

چای می خوردیم

و کنت پایه بلند می کشیدیم

از همسرش می گفت

که روزی

با عقابی عیّاش فرار کرد

از روز بدش می آمد!

 

آمدم پایتخت

روز ها

از دکان های سبزه میدان

پرتقال می دزدیدم

شب ها

قلچماق کافه ای شده بودم

بد مست ها را

بیرون می انداختم

دوباره تو را دیدم

قرآن می خواندی

و ضرورت مبارزه ی مسلحانه !

 

در کوچه ای

پیدایت کردم

چشم چپت

تیر خورده بود !

نعشت را انداختند

پشت کامیون

روسریت را انداختند

پشت جاده

الله اکبر می گفتی

و جیغ می کشیدی ...

 

7)

ندیدمت دیگر

تا تابستان آن سال ...

صورتت را

سیاه بسته بودی

چماق را که

بر سرت کوبیدند

آن جا بودم

بلندت کردند

بردندت نمازخانه

دنبالت که آمدم

بیمارستان را

نشانم دادند

مادرت آن جا بود

با لباس سپید مرده شویی

به من خندید

می گفت :

من هیچ وقت

فرزندی نداشته ام !

من اما

همان جا ماندم

می دانستم

تو را پنهان کرده بودند

 

آخر)

دیگر

به هیچ کس نمی گویم

تو این جایی

وگرنه

این پرستار دیوانه

سرنگی دیگر

در دست هایم

خالی می کند!

دیروز

مادر

به دیدارم آمد

می خواست مرا

با خود به غار ببرد

مجسمه کوچکش را

به صورتم می مالید

و می گفت :

سجده کن!

سجده کن!

او تو را شفا می دهد!

امّا من

می خواهم این جا بمانم

این دیوانه ها تو را نمی بینند

امّا تو

کنارم نشسته ای

و با ترس

آسمان را نگاه می کنی!

 

سیگاری دیگر بگیران!

فکر می کنم

دیگر

پیر شده باشیم

آن قدرها که تو

روی صندلی ات

چرت بزنی

و من

خاطراتمان را

تقسیم کنم ...

 

 

 

از : حامد ابراهیم پور

 

پ . ن :

ــ این شعر با نام "منظومه آدم اولیه" در کتاب "به هزار دلیل دوستت دارم" به چاپ رسیده است.

 

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٤:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٤/٤/٧
comment نظرات ()

1745

 

آسمون روى شهر افتاده

کوچه ها رختِ برف تن کردن

منو هیشکى نمیشناسه توى

کوچه اى که به اسمِ من کردن

 

رد پاهامو برف پُر کرده

انگارى توى میدونِ مینم

بعد ٨ سال ... خونه رو دارم

با پلاکِ جدید می‌بینم

 

خونه اى که تا آسمون رفته

خونه اى که دیگه کلنگى نیست

خونه اى که چشامو تر کرده...

چش به راهِ یه مردِ جنگى نیست

 

بعد هش سال جنگ با مُردن

بعد هش سال بغضِ تحمیلى

یه جنازه م ولى نفس دارم

صورتم سُرخه اما با سیلی

 

اون کسى که تموم این هش سال

غم دوریش پشتمو خم کرد

تا منو دید زانواش شل شد

گره روسریشو محکم کرد

 

روزى که آب ریخت پشت سرم

توى چشماش چشمه ى غم بود

تو سرم این سوال میچرخه..

که بهم چند ماه محرم بود

 

توى لاک خودم فرو میرم

شاید از خوابِ زندگى پا شم

اما سخته برام تا ته عمر

که واسه دخترم عمو باشم

 

من یه چشمِ به خواب محکموم

یه اسیرِ پلاک گم کرده

من یه سربازِ بى پناهم که

باز باید به جنگ برگرده...

 

 

از : امید روزبه

 


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٤/٤/٤
comment نظرات ()
← صفحه بعد