بهترین شعرهایی که خوندم

مجموعه شعر

1588

 

چه بی تابانه می خواهم‌ات ای دروی‌ات آزمون تلخ زنده به گوری !

چه بی تابانه تو را طلب می کنم!

بر پشت سمندی

                       گویی

                               نو زین

که قرارش نیست.

و فاصله

تجربه‌یی بی‌هوده است.

 

بوی پیرهن‌ات

این جا

و اکنون. ــ

 

کوه ها در فاصله

سردند.

 

دست در کوچه و بستر

حضور مـأنوس دست تو را می جوید

و به راه اندیشیدن

یأس را

رَج می زند.

 

بی نجوای انگشتان ات

فقط. ــ

و جهان از هر سلامی خالی ست.

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٢:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۳/۱٦
comment نظرات ()

1517

 

مجال

بی رحمانه اندک بود و

واقعه

            سخت

                        نامنتظر.

 

از بهار

حظّ ِ تماشایی نچشیدیم،

که قفس

باغ را پژمرده می کند.

 

از آفتاب و نفس

چنان بریده خواهم شد

که لب از بوسه ی ناسیراب.

برهنه

بگو برهنه به خاک ام کنند

سراپا برهنه

بدان گونه که عشق را نماز می بریم، ــ

که بی شایبه ی حجابی

با خاک

عاشقانه

در آمیختن می خواهم.

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۱۱/٢۱
comment نظرات ()

1503

 

بر زمینه ی سُربی ِ صبح

سوار

خاموش ایستاده است

و یال ِ بلند ِ اسبش در باد

پریشان می شود.

 

خدایا خدایا

سواران نباید ایستاده باشند

هنگامی که

حادثه اخطار می شود.

 

کنار ِ پرچین ِ سوخته

دختر

خاموش ایستاده است

و دامن ِ نازکش در باد

تکان می خورد.

 

خدایا خدایا

دختران نباید خاموش بمانند

هنگامی که مردان

نومید و خسته

پیر می شوند.

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٧/٢٦
comment نظرات ()

1479

 

در آوارِ خونینِ گرگ‌ومیش

دیگرگونه مردی آنک،

که خاک را سبز می‌خواست

و عشق را شایسته‌ی زیباترینِ زنان

که این‌اش

           به نظر

هدیّتی نه چنان کم‌بها بود

که خاک و سنگ را بشاید.

 

 

چه مردی! چه مردی!

                         که می‌گفت

قلب را شایسته‌تر آن

که به هفت شمشیرِ عشق

                                 در خون نشیند
و گلو را بایسته‌تر آن

که زیباترینِ نام‌ها را

                       بگوید.

و شیرآهن‌کوه مردی از اینگونه عاشق

میدانِ خونینِ سرنوشت

به پاشنه‌ی آشیل

                       درنوشت.ــ

رویینه‌تنی

           که رازِ مرگش

اندوهِ عشق و

غمِ تنهایی بود.

 

 

«ــ آه، اسفندیارِ مغموم!

    تو را آن به که چشم

    فروپوشیده باشی!»

 

 □

 

«ــ آیا نه

          یکی نه

                  بسنده بود

    که سرنوشتِ مرا بسازد؟

 

    من

    تنها فریاد زدم

                     نه!

 

    من از

          فرورفتن

                   تن زدم.

 

    صدایی بودم من

    ــ شکلی میانِ اشکال ــ،

    و معنایی یافتم.

 

    من بودم

    و شدم،

    نه زانگونه که غنچه‌یی

                              گُلی
    یا ریشه‌یی

                 که جوانه‌یی

    یا یکی دانه

                 که جنگلی ــ

    راست بدانگونه

    که عامی‌مردی

                     شهیدی؛

    تا آسمان بر او نماز بَرَد.

 

 

 

    من بی‌نوا بند‌گکی سربراه

                                   نبودم

    و راهِ بهشتِ مینوی من

    بُز روِ طوع و خاکساری

                              نبود:

    مرا دیگرگونه خدایی می‌بایست

    شایسته‌ی آفرینه‌یی

    که نواله‌ی ناگزیر را

                           گردن

                                کج نمی‌کند.

 

    و خدایی

    دیگرگونه

    آفریدم».

 

 

دریغا شیرآهن‌کوه مردا

                           که تو بودی،

و کوهوار

پیش از آن که به خاک افتی

نستوه و استوار

                  مُرده بودی.

 

اما نه خدا و نه شیطان ــ

سرنوشتِ تو را

                  بُتی رقم زد

که دیگران

           می‌پرستیدند.

بُتی که

        دیگران‌اش

                   می‌پرستیدند.

 

 

از : احمد شاملو

 

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٥۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/۱٤
comment نظرات ()

1478

 

به چرک می نشیند

خنده

به نوار زخم بندی اش ار ببندی.

رهایش کن

رهایش کن

اگر چند

قیلوله ی دیو

آشفته می شود.

 

چمن است این

چمن است

با لکه های آتش خون ِ گل

بگو چمن است این، تیماج ِ سبز ِ میر ِ غضب نیست

حتی اگر

دیری ست

تا بهار

بر این مسلَخ

بر نگذشته باشد.

 

تا خنده ی مجروح ات به چرک اندر ننشیند

رهایش کن

چون ما

رهایش کن !

 

 

از : احمد شاملو

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:۱٢ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٩
comment نظرات ()

1437

 

یکی بود یکی نبود.
جز خدا هیچ‌چی نبود
زیر ِ این تاق ِ کبود،
نه ستاره
نه سرود.

عموصحرا، تُپُلی
با دو تا لُپ ِ گُلی
پا و دستش کوچولو
ریش و روحش دوقلو
چپقش خالی و سرد
دلکش دریای ِ درد،
دَر ِ باغو بسّه بود
دَم ِ باغ نشسّه بود:

«ــ عموصحرا! پسرات کو؟»
«ــ لب ِ دریان پسرام.
دخترای ِ ننه‌دریارو خاطرخوان پسرام.
طفلیا، تنگ ِ غلاغ‌پر، پا کـِشون
خسته و مرده، میان
از سر ِ مزرعه‌شون.
تن ِشون خسّه‌ی ِ کار
دل ِشون مُرده‌ی ِ زار
دسّاشون پینه‌ تَرَک
لباساشون نمدک
پاهاشون لُخت و پتی
کج‌کلاشون نمدی،
می‌شینن با دل ِ تنگ
لب ِ دریا سر ِ سنگ.

طفلیا شب تا سحر گریه‌کنون
خوابو از چشم ِ به‌دردوخته‌شون پس می‌رونن
توی ِ دریای ِ نمور
می‌ریزن اشکای ِ شور
می‌خونن ــ آخ که چه دل‌دوز و چه دل‌سوز می‌خونن! ــ:

«ــ دخترای ِ ننه‌دریا! کومه‌مون سرد و سیاس
چش ِ امید ِمون اول به خدا، بعد به شماس.

کوره‌ها سرد شدن
سبزه‌ها زرد شدن
خنده‌ها درد شدن.

از سر ِ تپه، شبا
شیهه‌ی ِ اسبای ِ گاری نمیاد،
از دل ِ بیشه، غروب
چهچه ِ سار و قناری نمیاد،

دیگه از شهر ِ سرود
تک‌سواری نمیاد.

دیگه مهتاب نمیاد
کرم ِ شب‌تاب نمیاد.
برکت از کومه رفت
رستم از شانومه رفت:
تو هوا وقتی که برق می‌جّه و بارون می‌کنه
کمون ِ رنگه به ‌رنگش دیگه بیرون نمیاد،
رو زمین وقتی که دیب دنیارو پُرخون می‌کنه
سوار ِ رخش ِ قشنگش دیگه میدون نمیاد.

شبا شب نیس دیگه، یخ‌دون ِ غمه
عنکبوتای ِ سیا شب تو هوا تار می‌تنه.

دیگه شب مرواری ‌دوزون نمی‌شه
آسمون مثل ِ قدیم شب‌ها چراغون نمی‌شه.
غصه‌ی ِ کوچیک ِ سردی مث ِ اشک ــ
جای ِ هر ستاره سوسو می‌زنه،
سر ِ هر شاخه ی ِ خشک
از سحر تا دل ِ شب جغده که هوهو می‌زنه.

دلا از غصه سیاس
آخه پس خونه‌ی ِ خورشید کجاس؟

قفله؟ وازش می‌کنیم!
قهره؟ نازش می کنیم!
می‌کِشیم منت ِشو
می خریم همت ِشو!

مگه زوره؟ به خدا هیچ‌کی به تاریکی ِ شب تن نمی‌ده
موش ِ کورم که می‌گن دشمن ِ نوره، به تیغ ِ تاریکی گردن نمی‌ده!

دخترای ِ ننه‌دریا! رو زمین عشق نموند
خیلی وخ پیش باروبندیل ِشو بست خونه تکوند

دیگه دل مثل ِ قدیم عاشق و شیدا نمی‌شه
تو کتابم دیگه اون‌جور چیزا پیدا نمی شه.

دنیا زندون شده: نه عشق، نه امید، نه شور،
برهوتی شده دنیا که تا چِش کار می‌کنه مُرده‌س و گور.

نه امیدی ــ چه امیدی؟ به‌خدا حیف ِ امید! ــ
نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیز ِ خوبی می‌شه دید؟ ــ
نه سلامی ــ چه سلامی؟ همه خون‌تشنه‌ی ِ هم! ــ
نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ مگه راهش می‌ده غم؟ ــ:

داش آکل، مرد ِ لوطی،
ته خندق تو قوطی!
توی ِ باغ ِ بی‌بی‌جون
جم‌جمک، بلگ ِ خزون!

دیگه دِه مثل ِ قدیم نیس که از آب دُر می‌گرفت
باغاش انگار باهارا از شکوفه گُر می‌گرفت:

آب به چشمه! حالا رعیت سر ِ آب خون‌می‌کنه
واسه چار چیکه‌ی ِ آب، چل‌تارو بی‌جون می‌کنه.
نعشا می‌گندن و می‌پوسن و شالی می‌سوزه
پای ِ دار، قاتل ِ بی‌چاره همون‌جور تو هوا چِش می‌دوزه

ــ «چی می‌جوره تو هوا؟
رفته تو فکر ِ خدا؟..

ــ «نه برادر! تو نخ ِ ابره که بارون بزنه
شالی از خشکی درآد، پوک ِ نشا دون بزنه:
اگه بارون بزنه!
آخ! اگه بارون بزنه!».

دخترایِ ننه‌دریا! دل ِمون سرد و سیاس
چِش ِ امیدمون اول به خدا بعد به شماس.

اَزَتون پوست ِ پیازی نمی‌خایم
خود ِتون بس ِمونین، بقچه‌جاهازی نمی‌خایم.
چادر ِ یزدی و پاچین نداریم
زیر ِ پامون حصیره، قالی‌چه و قارچین نداریم.

بذارین برکت ِ جادوی ِ شما
دِه ِ ویرونه‌رو آباد کنه
شب‌نم ِ موی ِ شما
جیگر ِ تشنه‌مونو شاد کنه
شادی از بوی ِ شما مَس شه همین‌جا بمونه
غم، بره گریه‌کنون، خونه‌ی ِ غم جابمونه...»



پسرای ِ عموصحرا، لب ِ دریای ِ کبود
زیر ِ ابر و مه و دود
شبو از راز ِ سیا پُرمی کنن،
توی ِ دریای ِ نمور
می‌ریزن اشکای ِ شور
کاسه‌ی ِ دریارو پُردُر می‌کنن.

دخترای ِ ننه‌دریا، تَه ِ آب
می‌شینن مست و خراب.

نیمه‌عُریون تن ِشون
خزه‌ها پیرهن ِشون
تن ِشون هُرم ِ سراب
خنده‌شون غُل‌غُل ِ آب
لب ِشون تُنگ ِ نمک
وصل ِشون خنده‌ی ِ شک
دل ِشون دریای ِ خون،
پای ِ دیفار ِ خزه
می‌خونن ضجه‌کنون:

«ــ پسرای ِ عموصحرا لب ِ تون کاسه‌نبات
صدتا هجرون واسه یه وصل ِ شما خمس و زکات!
دریا از اشک ِ شما شور شد و رفت
بخت ِمون از دَم ِ در دور شد و رفت.
راز ِ عشقو سر ِ صحرا نریزین
اشک ِتون شوره، تو دریا نریزین!
اگه آب شور بشه، دریا به زمین دَس نمی‌ده
ننه‌دریام دیگه مارو به شما پس نمی‌ده.
دیگه اون‌ وخ تا قیامت دل ِ ما گنج ِ غمه
اگه تا عمر داریم گریه کنیم، باز کمه.
پرده زنبوری ِ دریا می‌شه بُرج ِ غم ِمون
عشق ِتون دق می‌شه، تا حَشر می شه هم‌دَم ِمون!»



مگه دیفار ِ خزه موش نداره؟
مگه موش گوش نداره؟ ــ

موش ِ دیفار، ننه‌دریا رو خبردار می‌کنه:
ننه‌دریا، کج و کوج
بد دل و لوس و لجوج،
جادو در کار می‌کنه. ــ
تا صداشون نرسه
لب ِ دریای ِ خزه،
از لجش، غیه‌کشون ابرا رو بیدار می‌کنه:

اسبای ِ ابر ِ سیا
تو هوا شیهه‌کشون،
بشکه‌ی ِ خالی ِ رعد
روی ِ بوم ِ آسمون.
آسمون، غرومب‌غرومب!
طبل ِ آتیش، دودودومب!
نعره‌ی ِ موج ِ بلا
می‌ره تا عرش ِ خدا;
صخره‌ها از خوشی فریاد می‌زنن.
دخترا از دل ِ آب داد می‌زنن:

«ــ پسرای ِ عموصحرا!
دل ِ ما پیش ِ شماس.
نکنه فکر کنین
حقه زیر ِ سر ِ ماس:
ننه‌دریای ِ حسود
کرده این آتش و دود!»


پسرا، حیف! که جز نعره و دل‌ریسه‌ی ِ باد
هیچ صدای ِ دیگه‌یی
به گوشاشون نمیاد! ــ
غم ِشون سنگ ِ صبور
کج‌کلاشون نمدک
نگاشون خسته و دور
دل ِشون غصه‌ تَرَک،
تو سیاهی، سوت و کور
گوش می‌دن به موج ِ سرد
مییریزن اشکای ِ شور
توی ِ دریای ِ نمور...



جُم جُمَک برق ِ بلا
طبل ِ آتیش تو هوا!
خیزخیزک موج ِ عبوس
تا دَم ِ عرش ِ خدا!
نه ستاره نه سرود
لب ِ دریای ِ حسود،
زیر ِ این تاق ِ کبود
جز خدا هیچ‌چی نبود
جز خدا هیچ‌چی نبود !

 

 

از : احمد شاملو

 

پ . ن :

ــ دانلود دکلمه شعر با صدای شاعر


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٢/۱٠
comment نظرات ()

1435

 

همه لرزش ِ دست و دلم از آن بود

که عشق

پناهی گردد ،

پروازی نه

گریزگاهی گردد.

 

آی عشق ، آی عشق

چهره ی آبی ات پیدا نیست.

 

و خنکای مرهمی

بر شعله ی زخمی

نه شور ِ شعله

بر سرمای درون.

 

آی عشق ، آی عشق

چهره ی سُرخ ات پیدا نیست.

 

غبار ِ تیره ی تسکینی

بر حضور ِ وَهن

و دنج ِ رهایی

بر گریز ِ حضور،

سیاهی

            بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

            بر ارغوان

 

آی عشق ، آی عشق

رنگ ِ آشنایت پیدا نیست.

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٩:٠۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٢/۸
comment نظرات ()

1408

 

مرا تو

بی سببی

نیستی.

به راستی

صلت ِ کدام قصیده ای

ای غزل ؟

ستاره باران ِ جواب ِ کدام سلامی به آفتاب

از دریچه تاریک ؟

کلام از نگاه ِ تو شکل می بندد.

خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!

 

پس پشت مردمکان ات

فریاد کدام زندانی ست

که آزادی را

به لبان ِ بر آماسیده

گل سرخی پرتاب می کند؟ ــ

ورنه

این ستاره بازی

حاشا

چیزی بدهکار ِ آفتاب نیست.

 

نگاه از صدای تو ایمن می شود.

چه مؤمنانه نام مرا آواز می کنی!

 

و دلت

کبوتر آشتی ست،

در خون تپیده

به بام تلخ.

 

با این همه

چه بالا

چه بلند

پرواز می کنی!

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۳:۳٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٢/٢۱
comment نظرات ()

1390

 

چرا شبگیر می گرید ؟

 

من این را پرسیده ام

من این را می پرسم .

 

عفونت ات از صبری است

که پیشه کردی

به هاویه ی وهن

 

تو ایوبی

که از این پیش اگر

            به پای

          برخاسته بودی

خضر وارت

          به هر قدم

سبزینه ی چمنی به خاک می گسترد ،

و باد ِ دامان ات

            تند بادی

تا نظم ِ کاغذین ِ گل بوته های خار

                                                بروبد .

 

من این را گفته ام

همیشه

من این را می گویم .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٩:٥۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۱۱/۱٧
comment نظرات ()

1381

 

آنچه به دید می آید و

آنچه به دیده می گذرد .

 

آن جا که سپاهیان

            مشق ِ قتال می کنند

گستره ی چمنی می تواند باشد ،

و کودکان

          رنگین کمانی

رقصنده و

          پُر فریاد .

 

اما آن

که در برابر ِ فرمان ِ واپسین

                                    لبخند می گشاید ،

تنها

می تواند

          لبخندی باشد

در برابر ِ «آتش» !

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱:٢٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱۱/۸
comment نظرات ()

1378

 

کلید ِ بزرگ ِ نقره

در آب گیر ِ سرد

                        شکسته ست.

دروازه ی تاریک

بسته ست.

 

« ــ مسافر ِ تنها !

با آتش ِ حقیرت

در سایه سار ِ بید

چشم انتظار ِ کدام

                        سپیده دمی ؟ »

 

هلال ِ روشن

در آب گیر ِ سرد

                        شکسته ست

و دروازه ی نقره کوب

با هفت قفل ِ جادو

بسته ست.

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۸:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱۱/٥
comment نظرات ()

1371

 

اگر که بیهده زیباست شب

برای چه زیباست

                        شب

برای که زیباست ؟ ــ

 

شب و

            رود ِ بی انحنای ستاره گان

که سرد می گذرد .

 

و سوگواران ِ دراز گیسو

                        بر دو جانب ِ رود

یاد آورد ِ کدام خاطره را

با قصیده ی نفس گیر ِ غوکان

                                    تعزیتی می کنند

به هنگامی که هر سپیده

به صدای هم آواز ِ دوازده گلوله

سوراخ

می شود ؟

 

اگر که بیهده زیباست شب

برای که زیباست شب

برای چه زیباست ؟

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٦:٤٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٠/٢۱
comment نظرات ()

1359

 

مردی چنگ در آسمان افکند

هنگامی که خون اش فریاد و

دهان اش بسته بود .

 

خنجی خونین

بر چهره ی ناباور ِ آبی ! ــ

 

عاشقان

چنین اند .

 

از : احمد شاملو

 

پ . ن :

ــ بیست و یک آذر ، زاد روز احمد شاملو گرامی باد


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/٢۱
comment نظرات ()

1356

 

در نیست

راه نیست

شب نیست

ماه نیست

نه روز و

نه آفتاب ،

ما

بیرون ِ زمان

ایستاده ایم

با دشنه ی تلخی

در گُرده های‌مان .

 

هیچ کس

با هیچ کس

سخن نمی گوید

که خاموشی

به هزار زبان

در سخن است .

 

در مُرده‌گان ِ خویش

نظر می بندیم

با طرح ِ خنده‌یی،

و نوبت ِ خود را انتظار می کشیم

بی هیچ

خنده‌یی !

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۸:۱۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/۱٩
comment نظرات ()

1326

 

بودن

یا نبودن ...

 

بحث در این نیست

وسوسه این است .

 

شراب ِ زهر آلوده به جام و

شمشیر ِ به زهر آب دیده

در کف ِ دشمن . ــ

همه چیزی

            از پیش

                        روشن است و حساب شده

و پرده

            در لحظه ی معلوم

                        فرو خواهد افتاد ....

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٧/٢٥
comment نظرات ()

1321

 

به جُست و جوی تو

بر درگاه ِ کوه می گریم ،

در آستانه ی دریا و علف .

 

به جُست و جوی تو

در معبر ِ بادها می گریم

در چار راه ِ فصول ،

در چارچوب ِ شکسته ی پنجره یی

که آسمان ِ ابر آلوده را

                        قابی کهنه می گیرد .

.............

به انتظار ِ تصویر ِ تو

این دفتر ِ خالی

                        تا چند

تا چند

ورق خواهد خورد ؟

 

جریان ِ باد را پذیرفتن

و عشق را

که خواهر ِ مرگ است .ــ

و جاودانه گی

            رازش را

                        با تو در میان نهاد .

 

پس به هیأت ِ گنجی درآمدی :

بایسته و آزانگیز

گنجی از آن دست

که تملک ِ خاک را و دیاران را

از این سان

دل پذیر کرده است !

 

نام ات سپیده دمی ست که بر پیشانی ِ آسمان می گذرد

ــ متبرک باد نام ِ تو ! ــ

 

و ما هم چنان

دوره می کنیم

شب را و روز را

هنوز را ...

 

 

از : احمد شاملو

 

پ . ن :

ــ در خاموشی فروغ فرخزاد


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٧/٢۳
comment نظرات ()

1298

 

نه

این برف را دیگر

سر ِ باز ایستادن نیست ،

برفی که بر ابروی و به موی ما می نشیند

تا در آستانه ی آیینه چنان در خویشتن نظر کنیم

                                                که به وحشت

از بلند ِ فریادوار ِ گُداری

                        به اعماق ِ مغاک

                                    نظر بردوزی .

باری

مگر آتش ِ قطبی را

بر افروزی .

که برق ِ مهربان ِ نگاه ات

                        آفتاب را

بر پولاد ِ خنجری می گشاید

            که می باید

                        به دلیری

با درد ِ بلند ِ شبچراغی اش

                        تاب آرم

به هنگامی که انعطاف قلب مرا

                        با سختی ِ تیغه ی خویش

                                    آزمونی می کند .

 

نه

تردیدی بر جای بنمانده است

مگر قاطعیت ِ وجود ِ تو

کز سرانجام ِ خویش

به تردیدم می افکند ،

که تو آن جرعه ی آبی

            که غلامان

                        به کبوتران می نوشانند

از آن پیش تر

                        که خنجر

                                    به گلوگاهشان نهند .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٦/۳
comment نظرات ()

1296

 

کجایی ؟ بشنو ! بشنو !

من از آن گونه با خویش به مهرم

که بسمل شدن را به جان می پذیرم

بس که پاک می خواند این آب ِ پاکیزه که عطشان اش مانده ام !

بس که آزاد خواهم شد

از تکرار ِ هجاهای همهمه

                        در کشاکش ِ این جنگ ِ بی شکوه !

و پاکیزه گی ِ این آب

                        با جان ِ پُرعطش ام

کوچ را هم سفر خواهد شد.

و وجدان های بی رونق و خاموش ِ قاضیان

که تنها تصویری از دغدغه ی عدالت بر آن کشیده اند

به خود بازم می نهند .

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱:٤٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٦/٢
comment نظرات ()

1291

 

هستی

            بر سطح می گذشت

غریبانه

موج وار

دادش در جیب و

بی دادش در کف

که ناموس و قانون است این .

 

زنده گی

خاموشی و نشخوار بود و

گورزاد ِ ظلمت ها بودن

( اگر سر ِ آن نداشتی

که به آتش ِ قرابینه

                        روشن شوی ! )

 

که درک

            در آن کتابت ِ تصویری

دو چشم بود

            به کهنه پاره یی بربسته

( که محکومان را

                        از دیرباز

                                    چنین بر دار کرده اند) .

 

چشمان ِ پدرم

اشک را نشناختند

چرا که جان را هرگز

با تصور ِ آفتاب

تصویر نکرده بود .

می گفت « عاری » و

            خود نمی دانست .

فرزندان گفتند « نع ! »

دیری به انتظار نشستند

از آسمان سرودی بر نیامد ــ

قلاده هاشان

            بی گفتار

ترانه یی آغاز کرد

و تاریخ

توالی ِ فاجعه شد .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱:٤٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٥/۳٠
comment نظرات ()

1289

 

در غریو ِ سنگین ِ ماشین ها و اختلاط ِ اذان و جاز

آواز ِ قُمری ِ کوچک را

شنیدم ،

چنان که از پس ِ پرده یی آمیزه ی ابر و دود

تابش ِ تک ستاره یی .

 

آن جا که گنه کاران

با میراث ِ کمرشکن ِ معصومیت ِ خویش

بردرگاه ِ بلند

          پیشانی ِ درد

                        بر آستانه می نهند و

باران ِ بی حاصل ِ اشک

                        بر خاک ،

ورهایی و رستگاری را

از چارسوی بسیط ِ زمین

پای در زنجیر و گم کرده راه می آیند ،

گوش بر هیبت ِ توفانی ِ فریادهای نیاز و اذکار ِ بی سخاوت بسته

دو قُمری

          بر کنگره ی سرد

                            دانه در دهان ِ یکدیگر می گذارند

و عشق

بر گرد ِ ایشان

حصاری دیگر است .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۳:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٥/٢٩
comment نظرات ()

1286

 

که زندان ِ مرا بارو مباد

جز پوستی که بر استخوان ام .

 

بارویی آری ،

اما

گِرد بر گِرد ِ جهان

نه فراگرد ِ تنهایی ِ جان ام .

 

آه

آرزو ! آرزو !

 

پیازینه پوست وار حصاری

که با خلوت ِ خویش چون به خالی بنشینم

هفت دربازه فراز آید

بر نیاز و تعلق ِ جان .

 

فروبسته باد

آری فروبسته باد و

                        فروبسته تر ،

و با هر دربازه

هفت قفل ِ آهن جوش ِ گران !

 

آه

آرزو ! آرزو !

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۳:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٥/٢٩
comment نظرات ()

1279

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد

که با همه ی جمع چه تنها نشسته ای !

 

ــ تنها نشسته ام ؟

                        نه

که تنها فارغ از من و از ما نشسته ام .

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد

که چه ویران نشسته ای !

 

ــ ویران ؟

            ویران نشسته ام ؟

                                    آری ،

و به چشم انداز ِ امیدآباد ِ خویش می نگرم .

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد ، که تنها نشسته ای

کنار ِ دریچه ی خـُردت .

 

ــ آسمان ِ من

                        آری

سخت تنگ چشمانه به قالب آمد .

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد ، که اندُه گنانه نشسته ای

کنار ِ دریچه ی خُردی که بر آفاق ِ مغربی می گشاید .

 

ــ من و خورشید را هنوز

امید ِ دیداری هست ،

هر چند روز ِ من

                        آری

                        به پایان ِ خویش نزدیک می شود .

 

ــ نظر در تو می کنم ای بامداد ...

 

 

از : احمد شاملو

 

پ . ن :

ــ کتاب !


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۳٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٥/٢٢
comment نظرات ()

1275

 

خانه ی من در انتهای جهان است

در مفصل ِ خاک و

پوک .

 

با ما گفته بودند :

          « آن کلام ِ مقدس را

          با شما خواهیم آموخت ،

          لیکن به خاطر ِ آن

          عقوبتی جان فرسای را

          تحمل می باید ِ تان کرد . »

 

عقوبت ِ جان کاه را چندان تاب آوردیم

                                                آری

که کلام ِ مقدس ِ مان

                        باری

از خاطر

گریخت !

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٧:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٥/۱٩
comment نظرات ()

1271

 

با چشم ها

          ز حیرت ِ این صبح ِ نابه جای

خشکیده بر دریچه ی خورشید ِ چارتاق

بر تارک ِ سپیده ی این روز ِ پا به زای ،

دستان ِ بسته ام را

آزاد کردم از

زنجیرهای خواب .

 

فریاد برکشیدم:

«ـ اینک

          چراغ معجزه

                        مَردُم !

تشخیص ِ نیم شب را از فجر

در چشم های کوردلی تان

سویی به جایی اگر

مانده ست آن قدر ،

تا از

کیسه تان نرفته تماشا کنید خوب

در آسمان ِ شب

پرواز ِ آفتاب را !

با گوش های ناشنوایی تان

این طرفه بشنوید :

در نیم پرده ی شب

آواز ِ آفتاب را !»

 

«ــ دیدیم

          (گفتند خلق ، نیمی)

پرواز ِ روشن اش را . آری ! »

 

نیمی به شادی از دل

فریاد برکشیدند :

 

« ــ با گوش ِ جان شنیدیم

          آواز ِ روشن اش را !»

 

باری

من با دهان ِ حیرت گفتم :

« ــ ای یاوه

            یاوه

            یاوه ،

                 خلایق !

مستید و منگ ؟

          یا به تظاهر

                        تزویر می کنید ؟

از شب هنوز مانده دو دانگی .

ور تایب اید و پاک و مسلمان

                                    نماز را

از چاوشان نیامده بانگی ! »

 

هر گاوگــَند چاله دهانی

آتش فشان ِ روشن ِ خشمی شد :

« ــ این گول بین که روشنی ِ آفتاب را

از ما دلیل می طلبد .»

 

توفان ِ خنده ها ...

 

« ــ خورشید را گذاشته ،

                                    می خواهد

با اتکا به ساعت ِ شماطه دار ِ خویش

بی چاره خلق را متقاعد کند که شب

از نیمه نیز برنگذشته ست . »

 

توفان ِ خنده ها ...

 

من

درد در رگان ام

حسرت در استخوان ام

چیزی نظیر ِ آتش در جان ام

                                    پیچید .

 

سرتاسر وجود مرا گویی

چیزی به هم فشرد

تا قطره یی به تفته گی ِ خورشید

جوشید از دو چشم ام .

از تلخی ِ تمامی ِ دریاها

در اشک ِ ناتوانی ِ خود ساغری زدم.

 

آنان به آفتاب شیفته بودند

زیرا که آفتاب

تنهاترین حقیقت ِ شان بود

احساس ِ واقعیت ِ شان بود.

با نور و گرمی اش

مفهوم ِ بی ریای رفاقت بود

با تابناکی اش

مفهوم ِ بی فریب ِ صداقت بود .

 

( ای کاش می توانستند

از آفتاب یادبگیرند

که بی دریغ باشند

در دردها و شادی هاشان

حتا

با نان ِ خشک ِ شان . ــ

و کاردهای شان را

جز از برای قسمت کردن

بیرون نیاورند . )

 

افسوس !

            آفتاب

مفهوم ِ بی دریغ ِ عدالت بود و

آنان به عدل شیفته بودند و

اکنون

با آفتاب گونه یی

                        آنان را

این گونه

            دل

              فریفته بودند !

 

ای کاش می توانستم

خون ِ رگان ِ خود را

من

          قطره

          قطره

          قطره

          بگریم

تا باورم کنند .

 

ای کاش می توانستم

                        ــ یک لحظه می توانستم ای کاش ــ

برشانه های خود بنشانم

این خلق ِ بی شمار را ،

گرد ِ حباب ِ خاک بگردانم

تا با دو چشم ِ خویش ببینند که خورشید ِ شان کجاست

و باورم کنند .

 

ای کاش

می توانستم !

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۸:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٥/٦
comment نظرات ()

1259

 

شعر

رهایی ست

نجات است و آزادی .

 

تردیدی ست

            که سرانجام

                        به یقین می گراید

و گلوله یی

که به انجام ِ کار

شلیک

می شود .

آهی به رضای ِ خاطر است

از سر ِ آسوده گی .

 

و قاطعیت ِ چارپایه است

به هنگامی که سرانجام

از زیر ِ پا

            به کنار افتد

تا بار ِ جسم

زیر ِ فشار ِ تمامی ِ حجم ِ خویش

در هم شکند ،

اگر آزادی ِ جان را

                        این

                        راه ِ آخرین است ...

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٤/٦
comment نظرات ()

1255

 

بی خیالی و بی خبری .

 

تو بی خیال و بی خبری

و قابیل ــ برادر ِ خون ِ تو ــ

راه را بر تو می بندد

از چار جانب

به خون ِ تو

با پریده رنگی ِ گونه هایش

کز خشم نیست

آن قدر

کز حسد.

و تو را راه ِ گریز نیست

نز ناتوانایی و بربسته پایی

                        آن قدر

                        کز شگفتی .

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٤/٦
comment نظرات ()

1235

 

 

در زمان سلطان محمود می‌کشتند که شیعه است

زمان شاه سلیمان می‌کشتند که سنی است

زمان ناصرالدین شاه می‌کشتند که بابی است

زمان محمد علی شاه می‌کشتند که مشروطه طلب است

زمان رضا خان می‌کشتند که مخالف سلطنت مشروطه است

زمان پسرش می‌کشتند که خراب‌کار است

امروز

توی دهن‌اش می‌زنند که منافق است و

فردا

وارونه بر خرش می‌نشانند و شمع‌آجین‌اش می‌کنند که لا مذهب است.

اگر اسم و اتهامش را در نظر نگیریم چیزی عوض نمی شود :

در آلمان هیتلری می کشتند که یهودی است

حالا

در اسرائیل می‌کشند که طرف‌دار فلسطینی‌ها است

عرب‌ها می‌کشند که جاسوس صهیونیست‌ها است

صهیونیست‌ها می‌کشند که فاشیست است

فاشیست‌ها می‌کشند که کمونیست است‌

کمونیست‌ها می‌کشند که آنارشیست است

روس ها می‌کشند که پدر سوخته از چین حمایت می‌کند

چینی‌ها می‌کشند که حرام‌زاده سنگ روسیه را به سینه می‌زند

و می‌کشند و می‌کشند و می‌کشند :

و چه قصاب خانه‌یی است این دنیای بشریت ....

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٤:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۳/۳٠
comment نظرات ()

1223

 

سنگ

برای سنگر ،

آهن

            برای شمشیر ،

جوهر

            برای عشق ...

 

در خود به جُست و جویی پیگیر

همت نهاده ام

در خود به کاوش ام

در خود

ستمگرانه

من چاه می کَنَم

من نقب می زنم

من حفر می کـُنَم.

 

در آواز ِ من

زنگی بی هوده هست

بی هوده تر از تشنج ِ احتضار :

این فریاد ِ بی پناهی ِ زنده گی

از ذُروه ی دردناک ِ یاس

به هنگامی که مرگ

سراپا عُریان

با شهوت ِ سوزان اش به بستر ِ او خزیده است و

جفت فصل ناپذیرش

            ــ تن ــ

روسبیانه

به تفویضی بی قیدانه

نطفه ی زهر آگین اش را پذیرا می شود .

 

در آواز ِ من

زنگی بی هوده هست

بی هوده تر از تشنج ِ احتضار

که در تلاش ِ تاراندن مرگ

با شتابی دیوانه وار

باقی مانده ی زنده گی را مصرف می کند

تا مرگ ِ کامل فرارسد .

پس زنگ ِ بلند ِ آواز ِ من

به کمال ِ سکوت می نگرد .

 

سنگر برای تسلیم

آهن برای آشتی

جوهر

برای

مرگ !

 

 

از : احمد شاملو

 

پ . ن :

ــ من ماه می بینم هنوز این کورسوی روشنو

ــ اینقدر سو سو می زنم شاید یه شب دیدی منو ...


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٤:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۳/۱٢
comment نظرات ()

1221

 

آه ، تو می دانی

می دانی که مرا

سر ِ بازگفتن ِ بسیاری حرف هاست .

هنگامی که کودکان

در پس ِ دیوار ِ باغ

با سکه های فرسوده

بازی ِ کهنه ی زنده گی را

آماده می شوند .

 

می دانی

تو می دانی

که مرا

سر ِ باز گفتن کدامین سخن است

از کدامین درد ....

 

 

از : احمد شاملو

 

 

پ . ن :

ــ آه ! که زبان بازگفتن اما ...

 

پ . ن :

ــ آلبوم دنیای این روزای من از داریوش اقبالی


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۳/۱۱
comment نظرات ()

1200

 

خویشتن را به بستر ِ تقدیر سپردن

و با هر سنگ ریزه

رازی به نارضایی گفتن

زمزمه ی رود چه شیرین است !

 

از تیزه های غرور ِ خویش فرود آمدن

و از دل پاکی های سرفراز ِ انزوا به زیر افتادن

با فریادی از وحشت هر سقوط .

غرش ِ آب شاران چه شکوه مند است !

 

و همچنان در شیب ِ شیار فروتر نشستن

و با هر خر سنگ

به جدالی برخاستن .

چه حماسه یی ست رود ، چه حماسه یی ست !

 

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱:٥٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٢/٢٤
comment نظرات ()

1191

 

آنچه جان

از من

همی ستاند

ای کاش دشنه یی باشد

یا خود

گلوله یی .

 

زَهر مباد ای کاشکی ،

زهر ِ کینه و رشک

یا خود زهر ِ نفرتی .

 

درد مباد ای کاشکی ،

درد ِ پرسش های گزنده

جرّاره به سان ِ کژدم هایی ،

از آن گونه که ت پاسخ هست و

زبان ِ پاسخ

               نه ،

و لاجرم پنداری

گــَـزیده ی کژدم را

تریاقی نیست ...

 

آنچه جان از من همی ستاند

دشنه یی باشد ای کاش

یا خود

گلوله یی .

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٧:٠۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٢/۱٤
comment نظرات ()

1184

 

پس آه واره یی چالاک

بر خاک

جنبید

تا زمین ِ خسته به سنگینی نفسی بکرد

سخت

سرد.

 

چشمه های روشن

بر کوه ساران جاری شد .

و سیاهی ِ عطشان ِ شب آرام یافت .

و آن چیزها همه

که از آن پیش

مرگ را

در گودنای خواب

تجربه یی می کردند

تند و دَم دَمی

حیات را به احتیاط

محکی زدند.

 

پس به ناگاهان همه با هم بر آغازیدند

و آفتاب

برآمد

و مُرده گان

به بوی حیات

از بی نیازی های خویشتن آواره شدند.

 

شهر

هراسان

از خواب آشفته ی خویش

بر آمد

و تکاپوی سیری ناپذیر ِ انباشتن را

از سر گرفت .

 

انباشتن و

هر چه بیش انباشتن

آری

که دست ِ تهی را

تنها

بر سر می توان کوفت .

 

و خورشید لحظه یی سوزان است ،

مغرور و گریزپای

لحظه ی مکرر ِ سوزانی ست

از همیشه

و در آن دَم که می پنداری

بر ساحل ِ جاودانه گی پا بر خاک نهاده ای

این تنگ چشم

از همه وقتی پا در گریزتر است .

 

 

 

از : احمد شاملو

 

 

پ . ن :

ــ کتاب !


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۳:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٢/٤
comment نظرات ()

1179

 

 

چه راه ِ دور !

چه راه ِ دور ِ بی پایان !

چه پای لنگ !

 

نفس با خسته گی در جنگ

من با خویش

پا با سنگ !

 

چه راه ِ دور

چه پای لنگ !

 

 

از : احمد شاملو

 

 

پ . ن :

ــ کتاب !


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۱/٢۸
comment نظرات ()

1174

 

گفتند :

«ــ نمی خواهیم

نمی خواهیم

که بمیریم !»

گفتند:

«ــ دشمن اید !

دشمن اید !

خلقان را دشمن اید !»

 

چه ساده

چه به ساده گی گفتند و

ایشان را

چه ساده

چه به ساده گی

کُشتند !

 

و مرگ ِ ایشان

چندان موهن بود و ارزان بود

که تلاش ِ از پی زیستن

به رنج بارتر گونه یی

ابلهانه می نمود :

سفری دُشخواری و تلخ

از دهلیزهای خَم اندر خَم و

پیچ اندر پیچ

از پی هیچ !

 

نخواستند

که بمیرند

یا از آن پیش تر که مرده باشند

بار ِ خفّتی

بر دوش

برده باشند .

لاجرم گفتند :

«ــ نمی خواهیم

نمی خواهیم

که بمیریم !»

 

و این خود

و ِردگونه یی بود

پنداری

که اسبانی

ناگاهان به تـَـک

از گردنه های گردناک ِ صعب

با جلگه فرود آمدند

و بر گــُـرده ی ایشان

مردانی

با تیغ ها

برآهیخته .

 

و ایشان را

تا در خود بازنگریستند

جز باد

هیچ

به کف اندر

نبود . ــ

جز باد و به جز خون ِ خویشتن ،

چرا که نمی خواستند

         نمی خواستند

         نمی خواستند

که بمیرند.

 

 

 

از : احمد شاملو

 


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٧:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱/۱٥
comment نظرات ()

1141

 

بگذار پس از من هرگز کسی نداند از رُکسانا بر من چه گذشت .

 

بگذار کسی نداند که چگونه من از روزی که تخته های کف ِ این کلبه ی چوبین ِ ساحلی رفت و آمد ِ کفش های سنگین ام را بر خود احساس کرد و سایه ی دراز و سردم  بر ماسه های مرطوب ِ این ساحل ِ متروک کشیده شد ، تا روزی که دیگر آفتاب به چشم هایم نتابد ، با شتابی امیدوار کفن ِ خود را دوخته ام ، گور ِ خود را کنده ام ...

 

اگرچه نسیم وار از سر ِ عمر ِ خود گذشته ام و بر همه چیز ایستاده ام و بر همه چیز تامل کرده ام ، رسوخ کرده ام ؛

اگرچه همه چیز را به دنبال ِ خود کشیده ام : همه ی حوادث را ، ماجرا ها را ، عشق ها و رنج ها را به دنبال ِ خود کشیده ام و زیر ِ این پرده ی زیتونی رنگ که پیشانی ِ آفتاب سوخته ی من است پنهان کرده ام ،

اما من هیچکدام ِ این ها را نخواهم گفت

لام تا کام حرفی نخواهم زد

می گذارم هنوز چون نسیمی سبک از سر ِ بازمانده ی عمرم بگذرم و بر همه چیز بایستم و در همه چیز تامل کنم ، رسوخ کنم . همه چیز را به دنبال ِ خود بکشم و زیر ِ پرده ی زیتونی رنگ پنهان کنم : همه ی حوادث و ماجرا ها را ، عشق ها و رنج ها را مثل ِ رازی ، مثل ِ سرّی پُشت ِ این پرده ی ضخیم به چاهی بی انتها بریزم ، نابودشان کنم و از آن همه لام تا کام با کسی حرفی نزنم ...

 

بگذار کسی نداند که چگونه من به جای نوازش شدن ، بوسیده شدن ، گزیده شده ام !

 

بگذار هیچ کس نداند ، هیچ کس ! و از میان ِ همه ی خدایان ، خدایی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد ...

 

و به کلی مثل ِ اینکه اینها همه نبوده است ، اصلن نبوده است و من همچون تمام ِ آن کسان که دیگر نامی ندارند ــ نسیم وار از سر ِ اینها همه نگذشته ام و بر این ها همه تامل نکرده ام ، این ها همه را ندیده ام ....

 

بگذار هیچ کس نداند ، هیچ کس نداند تا روزی که سرانجام ، آفتابی که باید به چمن ها و جنگل ها بتابد ، آب ِ این دریای مانع را بخشکاند و مرا چون قایقی فرسوده به شن بنشاند و بدین گونه ، روح ِ مرا به رُکسانا ــ روح ِ دریا و عشق و زنده گی ــ باز رساند .

چرا که رُکسانای من مرا به هجرانی که اعصاب را می فرساید و دلهره می آورد محکوم کرده است . و محکومم کرده است که تا روز ِ خشکیدن ِ دریاها به انتظار ِ رسیدن بدو ــ در اضطراب ِ انتظاری سرگردان ــ محبوس بمانم ....

 

و این است ماجرای شبی که به دامن ِ رُکسانا آویختم و از او خواستم که مرا با خود ببرد . چرا که رُکسانا ــ روح ِ دریا و عشق و زنده گی ــ در کلبه ی چوبین ِ ساحلی نمی گنجید ، و من بی وجود ِ رُکسانا ــ بی تلاش و بی عشق و بی زنده گی ــ در ناآسوده گی و نومیدی زنده نمی توانستم بود ....

 

از : احمد شاملو

 

پ . ن :

ــ ادامه دارد ...


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٢:٤٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱٠/۱٢
comment نظرات ()

1123

 

آه اگر آزادی

سرودی می خواند کوچک،

همچون گلوگاه ِ پرنده یی،

هیچ کجا

دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند !

 

 

از : احمد شاملو

 

پ . ن :

ــ 21 آذرماه زادروز احمد شاملو گرامی باد !


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٩/٢۱
comment نظرات ()

1122

 

یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود

ل*خ*ت و عور تنگ غروب سه تا پری نشسه بود.

زار و زار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا.

گیس شون قد کمون رنگ شبق

از کمون بلن ترک

از شبق مشکی ترک.

روبروشون تو افق شهر غلامای اسیر

پشت شون سرد و سیا قلعه افسانه پیر.

 

از افق جیرینگ جیرینگ صدای زنجیر می اومد

از عقب از توی برج ناله ی شبگیر می اومد...

 

" - پریا! گشنه تونه؟

پریا! تشنه تونه؟

پریا! خسته شدین؟

مرغ پر بسته شدین؟

چیه این های های تون

گریه تون وای وای تون؟ "

 

پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه میکردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا

***

" - پریای نازنین

چه تونه زار می زنین؟

توی این صحرای دور

توی این تنگ غروب

نمی گین برف میاد؟

نمی گین بارون میاد

نمی گین گرگه میاد می خوردتون؟

نمی گین دیبه میاد یه لقمه خام می کند تون؟

نمی ترسین پریا؟

نمیاین به شهر ما؟

 

شهر ما صداش میاد، صدای زنجیراش میاد-

 

پریا!

قد رشیدم ببینین

اسب سفیدم ببینین:

اسب سفید نقره نعل

یال و دمش رنگ عسل،

مرکب صرصر تک من!

آهوی آهن رگ من!

 

گردن و ساقش ببینین!

باد دماغش ببینین!

امشب تو شهر چراغونه

خونه دیبا داغونه

مردم ده مهمون مان

با دامب و دومب به شهر میان

داریه و دمبک می زنن

می رقصن و می رقصونن

غنچه خندون می ریزن

نقل بیابون می ریزن

های می کشن

هوی می کشن:

" - شهر جای ما شد!

عید مردماس، دیب گله داره

دنیا مال ماس، دیب گله داره

سفیدی پادشاس، دیب گله داره

سیاهی رو سیاس، دیب گله داره " ...

***

پریا!

دیگه توک روز شیکسه

درای قلعه بسّه

اگه تا زوده بلن شین

سوار اسب من شین

می رسیم به شهر مردم،

ببینین: صداش میاد

جینگ و جینگ ریختن زنجیر برده هاش میاد.

آره ! زنجیرای گرون، حلقه به حلقه، لابه لا

می ریزد ز دست و پا.

پوسیده ن، پاره می شن

دیبا بیچاره میشن:

سر به جنگل بذارن، جنگلو خارزار می بینن

سر به صحرا بذارن، کویر و نمک زار می بینن

 

عوضش تو شهر ما... [ آخ ! نمی دونین پریا!]

در برجا وا می شن، برده دارا رسوا می شن

غلوما آزاد می شن، ویرونه ها آباد می شن

هر کی که غصه داره

غمشو زمین میذاره.

قالی می شن حصیرا

آزاد می شن اسیرا.

اسیرا کینه دارن

داس شونو ور میدارن

سیل می شن: شرشرشر !

آتیش می شن : گرگرگر!

تو قلب شب که بد گله

آتیش بازی چه خوشگله!

 

آتیش! آتیش! - چه خوبه!

حالام تنگ غروبه

چیزی به شب نمونده

به سوز تب نمونده،

به جستن و واجستن

تو حوض نقره جستن

 

الان غلاما وایسادن که مشعلا رو وردارن

بزنن به جون شب، ظلمتو داغونش کنن

عمو زنجیر بافو پالون بزنن وارد میدونش کنن

به جائی که شنگولش کنن

سکه یه پولش کنن:

دست همو بچسبن

دور یاور برقصن

" حمومک مورچه داره، بشین و پاشو " در بیارن

" قفل و صندوقچه داره، بشین و پاشو " در بیارن

 

پریا! بسه دیگه های های تون

گریه تاون، وای وای تون! " ...

 

پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا ...

***

" - پریای خط خطی، ل*خ*ت ، عریون  پاپتی!

شبای چله کوچیک که زیر کرسی، چیک و چیک

تخمه میشکستیم و بارون می اومد صداش تو ناودون می اومد

بی بی جون قصه می گف حرفای سر بسه می گف

قصه سبز پری زرد پری

قصه سنگ صبور، بز روی بون

قصه دختر شاه پریون، -

شما ئین اون پریا!

اومدین دنیای ما

حالا هی حرص می خورین، جوش می خورین، غصه خاموش می خورین

که دنیامون خال خالیه، غصه و رنج خالیه؟

 

دنیای ما قصه نبود

پیغوم سر بسته نبود.

 

دنیای ما عیونه

هر کی می خواد بدونه:

 

دنیای ما خار داره

بیابوناش مار داره

هر کی باهاش کار داره

دلش خبردار داره!

 

دنیای ما بزرگه

پر از شغال و گرگه!

 

دنیای ما -  هی هی هی !

عقب آتیش - لی لی لی !

آتیش می خوای بالا ترک

تا کف پات ترک ترک ...

 

دنیای ما همینه

بخوای نخواهی اینه!

 

خوب، پریای قصه!

مرغای پر شیکسه!

آبتون نبود، دونتون نبود، چائی و قلیون تون نبود؟

کی بتون گفت که بیاین دنیای ما، دنیای واویلای ما

قلعه قصه تونو ول بکنین، کارتونو مشکل بکنین؟ "

 

پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه می کردن پریا

مث ابرای باهار گریه می کردن پریا.

***

دس زدم به شونه شون

که کنم روونه شون -

پریا جیغ زدن، ویغ زدن،

جادو بودن دود شدن، بالا رفتن تار شدن

پائین اومدن پود شدن،

پیر شدن گریه شدن،

جوون شدن خنده شدن،

خان شدن بنده شدن، خروس سر کنده شدن،

میوه شدن هسه شدن، انار سر بسّه شدن،

امید شدن یاس شدن، ستاره نحس شدن ...

 

وقتی دیدن ستاره

به من اثر نداره:

می بینم و حاشا می کنم، بازی رو تماشا می کنم

هاج و واج و منگ نمی شم، از جادو سنگ نمی شم -

یکیش تنگ شراب شد

یکیش دریای آب شد

یکیش کوه شد و زق زد

تو آسمون تتق زد ...

 

شرابه رو سر کشیدم

پاشنه رو ور کشیدم

زدم به دریا تر شدم، از آن ورش به در شدم

دویدم و دویدم

بالای کوه رسیدم

اون ور کوه ساز می زدن، همپای آواز می زدن:

 

" - دلنگ دلنگ، شاد شدیم

از ستم آزاد شدیم

خورشید خانم آفتاب کرد

کلی برنج تو آب کرد.

خورشید خانوم! بفرمائین!

از اون بالا بیاین پائین

ما ظلمو نفله کردیم

آزادی رو قبله کردیم

از وقتی خلق پا شد

زندگی مال ما شد.

از شادی سیر نمی شیم

دیگه اسیر نمی شیم

ها جستیم و واجستیم

تو حوض نقره جستیم

سیب طلا رو چیدیم

به خونه مون رسیدیم ... "

***

بالا رفتیم دوغ بود

قصه بی بیم دروغ بود،

پائین اومدیم ماست بود

قصه ما راست بود:

 

قصه ما به سر رسید

غلاغه به خونه ش نرسید،

هاچین و واچین

زنجیرو ورچین!

 

 

 

از : احمد شاملو

 

 

پ . ن :

ــ دانلود ترانه ی پریا با صدای احمد شاملو

 


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٩/۱۸
comment نظرات ()

1119

 

من آن مفهوم ِ مجرد را جُسته ام.

 

پای در پای آفتابی بی مصرف

که پیمانه می کنم

با پیمانه ی روزهای خویش که به چئبین کاسه ی جذامیان ماننده است ،

من آن مفهوم ِ مجرد را جُسته ام

من آن مفهوم ِ مجرد را می جویم .

 

پیمانه ها به چهل رسید و از آن برگذشت.

افسانه های سرگردانی ات

ای قلب ِ در به در

به پایان ِ خویش نزدیک می شود

 

بی هوده مرگ به تهدید

چشم می دراند :

ما به حقیقت ِ ساعتها

شهادت نداده ایم

جز به گونه ی این رنج ها

که از عشق های رنگین ِ آدمیان

به نصیب برده ایم

چونان خاطره یی هر یک

در میان نهاده از نیش ِ خنجری

با درختی .

 

با این همه از یاد مبر

که ما

ــ من و تو ــ

انسان را

رعایت کرده ایم

( خود اگر شاه کار ِ خدا بود

یا نبود ) ،

و عشق را

رعایت کرده ایم .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٩/۱٤
comment نظرات ()

1089

 

اعترافی طولانی ست شب اعترافی طولانی ست

فریادی برای رهایی ست شب فریادی برای رهایی ست

و فریادی

برای بند .

 

شب

اعترافی طولانی ست .

 

اگر نخستین شب ِ زندان است

یا شام ِ واپسین

ــ تا آفتاب ِ دیگر را

در چهارراه ها فرایاد آری

یا خود به حلقه ی دارش از خاطر ببری ــ ،

فریادی بی انتهاست شب فریادی بی انتهاست

فریادی از نومیدی فریادی از امید ،

فریادی برای رهایی ست شب فریادی برای بند .

 

شب

فریادی طولانی ست .

 


 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:٥٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/٢۳
comment نظرات ()

1072

 

در مرز ِ نگاه ِ من

از هر سو

دیوارها

بلند

دیوارها

چون نومیدی

بلند است .

 

آیا درون ِ هر دیوار

سعادتی هست

و سعادتمندی

و حسادتی ؟ ــ

که چشم اندازها

از این گونه

مشبّک است ،

و دیوارها و نگاه

در دوردست های نومیدی

دیدار می کنند ،

و آسمان

زندانی ست

از بلور ؟!

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱:٥٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۱٦
comment نظرات ()

1068

 

« اگر عشق نیست

هرگز هیچ آدمی زاده را

تاب ِ سفری این چنین

نیست ! »

 

چنین گفتی

با لبانی که مدام

پنداری

نام ِ گلی را

تکرار می کنند .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۱٠
comment نظرات ()

1065

 

خو کرده اید و دیگر

راهی جز این ِ تان نیست

که از بد و خوب

هم چنان

هر چیز را آینه یی کنید ،

تا با مـِلاک ِ زیبایی صورت و معناتان

گـِـرد بر گـِـرد ِ خویش

هر آنچه را که نه از شماست

به حساب ِ زشتی ها

خطی به جمعیت ِ خاطر بتوانید کشید و به اطمینان ،

چرا که خو کرده اید و دیگر

به جز این ِ تان راهی نیست

که وجود ِ خویشتن را نقطه ی آغاز ِ راه ها و زمان ها بشمارید.

کرده ها را

با کرده ها خویش بسنجید و گفته ها را

با گفته های خویش ...

لاجرم به خود می پردازید

آنگاه که من به خود پردازم ؛

و حماسه یی از شجاعت ِ خویش آغاز می کنید

آنگاه که من

دست اندرکار شوم حتا

که نقطه ی پایان را

بر این تکرار ِ ابلهانه ی بامداد و شام بگذارم

و دیگر

رای تقدیر را

به انتظار نمانم .

 

دردی ست ،

با این همه دردی ست

دردی ست

تصور ِ نقاب ِ اندوهی که به رخساره می گذارید

هنگامی که به بدرقه ی لاشه ی ناتوانی می آیید

که روزهای اش را همه

با زباله و ژنده جُلپاره

به زباله دانی بوناک زیست

چونان الماس دانه یی

که یکی غارتی به نهان برده باشد.

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۱٠
comment نظرات ()

1062

 

چون ابر ِ تیره گذشت

در سایه ی کبود ِ ماه

میدان را دیدم و کوچه ها را ،

که هشت پایی را ماننده بود از هر جانبی پایی به خسته گی رها کرده به گودابی تیره .

 

و بر سنگ فرش ِ سرد

خلق ایستاده بود

به انبوهی .

و با ایشان

انتظار ِ دیرپای

به یاس و به خسته گی می گرایید .

و هر بار

بی قراری ِ انتظار

که بر جمع ِ ایشان می جنبید

چنان بود

که پوست ِ حیوان را لرزشی افتاده است

از سردی ِ گذرای ِ آب

یا خود از خارشی .

 

من از پله کان ِ تاریک

به زیر آمدم

با لوح ِ غبار آلوده

بر کف .

و بر پاگرد ِ کوچک ایستادم

که به نیم نیزه از میدان سَر بود .

 

 و خلق را دیدم به انبوهی

که حجره ها را همه

گِرد بر گِرد ِ میدان انباشته بودند

هم از آنگونه که صحن را ؛

و دنباله ی ایشان

در قالب ِ هر معبر به میدان می پیوست

تا مرز ِ سایه ها و سیاهی ممتد می شد

و چنان مرکّبِ آب دیده در ظلمت

نُشت می کرد

و با ایشان انتظار بود و سکوت بود .

 

پس لوح ِ گلین را بلند

بر سر ِ دست گرفتم

و به جانب ِ ایشان فریاد برداشتم :

« ــ همه هر چه هست این است و

در آن فراز به جز این هیچ نیست .

لوحی ست کهنه

بــِـسوده

که اینک !

بنگرید !

که اگر چند آلوده ی چرک و خون ِ بسی جراحات است

از رحم و دوستی سخن می گوید و

پاکی .»

 

خلق را گوش و دل اما با من نبود

و چنان بود که گفتی از چشم به راهی

با ایشان سودی هست و لذتی .

 

در خروش آمدم که

« ــ ریگی اگر خود به پوزار ندارید

انتظاری بیهوده می برید

پیغام ِ آخرین

همه این است .»

 

فریاد برداشتم :

« ــ شد آن زمانه که بر مسیح ِ مصلوب ِ خویش به مویه می نشستید

که اکنون

هر زن مریمی است

و هر مریم را عیسایی بر صلیب است ،

بی تاج ِ خار و صلیب و جُل جُتا

بی پیلات و قاضیان و دیوان ِ عدالت ــ

 

عیسایانی همه هم سرنوشت

عیسایانی یک دست

با جامه ها همه یک دست

و پاپوش ها و پاپیچ هایی یک دست ــ هم بدان قرار ــ

و نان و شوربایی به تساوی

] که برابری ، میراث ِ گران بهای تبار ِ انسان است ، آری ! [

و اگر تاج ِ خاری نیست

خـُـودی هست که بر سر نهید

و اگر صلیبی نیست که بر دوش کشید

تفنگی هست ،

] اسباب ِ بزرگی همه آماده ![

و هر شام چه بسا که «شام ِ آخر » است

و هر نگاه ای بسا که نگاه ِ یهودایی .

 

اما به جُست و جوی باغ

پای مفرسای

که با درخت بر صلیب دیدار خواهی کرد ،

هنگامی که رویای انسانیت و رحم

در نظرگاه ات چونان مـِـهی

نرم و سبک خیز بپراکند

و صراحت ِ سوزان ِ حقیقت

چون خنجرکان ِ آفتاب ِ کویر

به چشمان ات اندر خَلَد

و دریابی که چه شوربختی ! چه شوربختی !

و کمتر مایه یی ت کفایت بود

تا بیشترین بخت یاری را احساس کنی :

سلامی به صفا

و دستی به گرمی

و لبخندی به صداقت .

و خود این اندک مایه تو را فراهم نیامد !

نه

به جُست و جوی باغ

پای مفرسای

که مجال ِ دعایی و نفرینی نیست

نه بخششی و نه کینه یی .

و دریغا که راه ِ صلیب دیگر

نه راه ِ عروج به آسمان که راهی به جانب ِ دوزخ است و

سرگردانی ِ جاودانه ی روح . »

 

من در تب ِ سنگین ِ خویش فریاد می کشیدم و خلق را

گوش و دل امّا به من نبود .

 

خبرم بود که اینان

نه لوح ِ گـِـلین که کتابی را انتظار می کشند

و شمشیری را

و گزمه گانی را که بر ایشان بتازند

با تازیانه و گاوسر ،

و به زانوشان در افکنند

در مقدم ِ آن کو

از پله کان ِ تاریک به زیر آید

با شمشیر و کتاب .

 

پس من بسیار گریستم

ــ و هر قطره ی اشک ِ من حقیقتی بود

هر چند که خقیقت خود کلمه یی بیش نیست ــ

گویی من

با گریستنی از این گونه

حقیقتی مایوس را تکرار می کردم .

آه

این جماعت

حقیقت ِ خوف انگیز را تنها

در افسانه ها می جویند

و خود از این روست که شمشیر را

سلاح ِ عدل ِ جاودانه می شمرند،

چرا که به روزگار ِ ما

شمشیر سلاح ِ افسانه هاست .

 

نیز از این روی تنها

شهادت ِ آن کس را پذیره می شوند به راه ِ حقیقت ،

که در برابر ِ «شمشیر»

از سینه ی خود سپری کرده باشد .

 

گویی شکنجه را و رنج و شهادت را

ــ که چیزی سخت دیرینه سال است ــ

با ابزار ِ نو نمی پسندند ؛

ورنه

آن همه جان ها که به آتش ِ باروت می سوخت ؟! ــ

ور نه

آن همه جان ها ، که از ایشان

تنها سایه ی مبهمی به جای ماند

از رقمی

در مجموعه خوف انگیز ِ کورورها و کورورها ؟! ــ

آه

این جماعت حقیقت را

تنها در افسانه ها می جویند

یا آن که حقیقت را

افسانه یی بیش نمی دانند

 

و آتش ِ من در ایشان نگرفت

چرا که درباره ی آسمان

سخن ِ آخرین را گفته بودم

بی آن که خود از آسمان

نامی به زبان آورده باشم .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/٩
comment نظرات ()

1060

 

آن جا که عشق

غزل نیست

که حماسه یی ست ،

هر چیز را

صورت ِ حال

باژگونه خواهد بود :

زندان

باغ ِ آزاده مردم است

و شکنجه و تازیانه و زنجیر

نه وهنی به ساحت ِ آدمی

که معیار ِ ارزش های اوست .

کشتار

تقدس و زهد است و

مرگ

زنده گی ست .

و آن که چوبه ی دار را بیالاید

با مرگی شایسته ی پاکان

به جاودانگان

پیوسته است .

 

آن جا که عشق

غزل نه

حماسه است

هر چیز را

صورت ِ حال

باژگونه خواهد بود :

رسوایی

شهامت است و

سکوت و تحمل

ناتوانی .

 

از شهری سخن می گویم که در آن ، شهرخدایید !

 

دیری با من سخن به درشتی گفتید ،

خود آیا به دو حرف تاب ِ تان هست ؟

تاب ِ تان هست ؟

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۸
comment نظرات ()

1051

 

زمین به هیات ِ دستان ِ انسان در آمد

هنگامی که هر برهوت

بُستانی شد و باغی .

و هرزابه ها

هر یک

راهی ِ برکه یی شد

چرا که آدمی

طرح ِ انگشتانش را

با طبیعت در میان نهاده بود .

 

از کدامین فرقه اید ؟

بگویید ،

شما که فریاد بر می دارید ! ــ

 

به جز آنکه سرکوفته گان ِ بسته دست را ، به وقاحت

در سایه ی ظفرمندان

رجزی بخوانید ،

یا که در معرکه ی جدال

از بام ِ بلند ِ خانه ی خویش

سنگ پاره یی بپرانید

تا بر سر ِ کدامین کس فرود آید .

 

که اگر چه میدان دار ِ هر میدان اید ،

نه کسی را به صداقت یارید

نه کسی را به صراحت دشمن می دارید .

 

از کدامین فرقه اید ؟

بگویید ،

شما که پرستار ِ انسان باز می نمایید ! ــ

 

کدامین داغ

بر چهره ی خاک

از دست کار ِ شماست ؟

یا کدامین حجره ی این مدرسه ؟

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۸/٤
comment نظرات ()

1049

 

دیری با من سخن به درشتی گفته اید

خود آیا تاب ِ تان هست که پاسخی در خور بشنوید ؟

 

رنج از پیچیده گی می بَرید ؛

از ابهام و

هر آنچه شعر را

در نظر گاه ِ شما

به زعم ِ شما

به معمایی مبدل می کند .

اما راستی را

از آن پیش تر

رنج ِ شما از ناتوانایی خویش است

در قلمرو ِ «دریافتن» ؛

که این جای اگر از «عشق» سخنی می رود

عشقی نه از آنگونه است

که ِ تان به کار آید ،

وگر فریاد و فغانی هست

همه فریاد و فغان از نیرنگ است و فاجعه .

 

خود آیا در پی دریافت ِ چیستید

شما که خود

نیرنگید و فاجعه

و لاجرم از خود

به ستوه

نه ؟

 

دیری با من سخن به درشتی گفته اید

خود آیا تاب ِ تان هست

که پاسخی به درستی بشنوید

به درشتی بشنوید ؟

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۳٠
comment نظرات ()

1037

 

چندان که هیاهوی سبز ِ بهاری دیگر

از فراسوی هفته ها به گوش می آمد ،

با برف ِ کهنه

که می رفت

از مرگ

من

سخن گفتم.

 

و چندان که قافله در رسید و بار افکند

و به هرکجا

بر دشت

از گیلاس بُنان

آتشی عطر افشان برافروخت ،

با آتش دان ِ باغ

ازمرگ

من

سخن گفتم .

 

غبار آلود و خسته

از راه ِ دراز ِ خویش

تابستان ِ پیر

چون فراز آمد

در سایه گاه ِ دیوار

به سنگینی

یله داد

و کودکان

شادی کنان

گِرد بر گِردش ایستادند

تا به رسم ِ دیرین

خورجین ِ کهنه را

گره بگشاید

و جیب و دامن ِ ایشان را همه

از گوجه ی سبز و

سیب ِ سرخ و

گردوی تازه بیاکـَـنـَـد .

 

پس

من مرگ ِ خویشتن را رازی کردم و

او را

محرم ِ رازی؛

و با او

از مرگ

من

سخن گفتم .

 

و با پیچک

که بهارخواب ِ هر خانه را

استادانه

تجیری کرده بود،

 

و با عطش

که چهره ی هر آبشار ِ کوچک

از آن

آرایه یی دیگر گونه داشت

از مرگ

من

سخن گفتم .

 

به هنگام ِ خزان

از آن

با چاه

سخن گفتم ،

و با ماهیان ِ خُرد ِ کاریز

که گفت و شنود ِ جاودانه شان را

آوازی نیست ،

 

و با زنبور ِ زرّینی

که جنگل را به تاراج می بُرد

و عشل فروش ِ پیر را می پنداشت

که بازگشت ِ او را

انتظاری می کشد.

و از آن با برگ ِ آخرین سخن گفتم

که پنجه ی خشکش

نومیدانه

دست آویزی می جُست

در فضایی که بی رحمانه

تهی بود .

 

و چندان که خش خش ِ سپید ِ زمستانی دیگر

از فراسوی هفته های نزدیک

به گوش می آمد

و سَمور و قُمری

آسیمه سر از لانه و آشیانه خویش

سرکشیدند ،

 

با آخرین پروانه ی باغ

از مرگ

من

سخن گفتم .

 

من مرگ ِ خویشتن را

با فصل ها در میان نهادم و

با فصلی که می گذشت ؛

من مرگ ِ خویشتن را

با برف ها در میان نهادم و

با برفی می که می نشست ؛

 

با پرنده ها و

با هر پرنده که در برف

در جُست و جوی چینه یی بود .

 

با کاریزو

با ماهیان ِ خاموشی .

 

من مرگ ِ خویشتن را با دیواری در میان نهادم

که صدای مرا

به جانب ِ من

باز پس نمی فرستاد .

چرا که می بایست

تا مرگ ِ خویشتن را

من

نیز

از خود

نهان کنم .

 

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٧
comment نظرات ()

1028

 

با گیاه ِ بیابان ام

خویشی و پیوندی نیست

خود اگر چه دردِ رُستن و ریشه کردن با من است و هراس ِ بی بار و بری .

 

و در این گُلخن ِ مغموم

پا در جای

چنان ام

که مازوی پیر

بندی ِ درّه ی تنگ .

 

و ریشه های فولادم

در ظلمت ِ سنگ

مقصدی بی رحمانه را

جاودانه در سفرند .

***

مرگ ِ من سفری نیست ،

هجرتی ست

از سرزمینی که دوست نمی داشتم

به خاطر ِ نامردمان اش .

 

خود آیا از چه هنگام این چنین

آیین ِ مردمی

از دست

بنهاده اید ؟

***

پر ِ پرواز ندارم

امّا

دلی دارم و حسرت ِ دُرناها .

 

و به هنگامی که مرغان ِ مهاجر

در دریاچه ماه تاب

پارو می کشند،

خوشا رها کردن و رفتن !

خوابی دیگر

به مردابی دیگر !

خوشا ماندابی دیگر

به ساحلی دیگر

به دریایی دیگر !

خوشا پر کشیدن ، خوشا رهایی ،

خوشا اگر نه رها زیستن ، مردن به رهایی !

 

آه ، این پرنده

در این قفس ِ تنگ

نمی خواند .

***

نهاد ِ تان ، هم به وسعت آسمان است

از آن پیش تر که خداوند

ستاره و خورشیدی بیافریند .

 

برده گان ِ تان را همه بفروخته اید

که برده داری

نشان ِ زوال و تباهی است ؛

و کنون به پیروزی

دست به دست می تکانید

که از طایفه ی برده داران نه یید ] آفرین ِ تان !  [

 

و تجارت ِ آدمی را

ننگی می شمارید .

 

خدای را از چه هنگام این چنین

آیین ِ مردمی

از دست

بنهاده اید ؟

***

بندم اگرچه بر پای نیست

سوز ِ سرود ِ اسیران با من است ،

و امیدی خود به رهایی ام ار نیست

دستی هست که اشک از چشمانم می سترد ،

و نُویدی خود اگر نیست

تسلایی هست .

 

چرا که مرا

میراث ِ محنت ِ روزگاران

تنها

تسلای عشقی ست

که شاهین ِ ترازو را

به جانب ِ کفه ی فردا

خم می کند .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢٧
comment نظرات ()

1016

 

آن که می گوید دوستت می دارم
خنیاگر غمگینی ست
خنیاگر غمگینی ست
که آوازش را از دست داده است
ای کاش عشق را زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد در چشمان توست
هزار قناری خاموش در گلوی من
عشق را ای کاش زبان سخن بود

آن که می گوید دوستت دارم
دلِ اندوهگین شبی ست
دلِ اندوهگین شبی ست
که مهتابش را می جوید
ای کاش عشق را
زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خَرامِ توست
هزار ستاره ی گریان در تمنای من

عشق را ای کاش زبان سخن بود...

 

 

از : احمد شاملو

 

 

پ . ن :

ــ می تونید همین شعرو با صدای سهیل نفیسی از اینجا دانلود کنید !


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۸:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱۳
comment نظرات ()

1010

 

از دست های گرم ِ تو

کودکان ِ توأمان ِ آغوش ِ خویش

سخن ها می توانم گفت

غم ِ نان اگر بگذارد .

 

نغمه در نغمه در افکنده

ای مسیح ِ مادر ، ای خورشید !

از مهربانی ِ بی دریغ ِ جان ات

با چنگ ِ تمامی ناپذیر ِ تو سرودها می توانم کرد

غم ِ نان اگر بگذارد .

 

رنگ ها در رنگ ها دویده ،

از رنگین کمان ِ بهاری ِ تو

که سراپرده در این باغ ِ خزان رسیده برافراشته است

نقش ها می توانم زد

غم ِ نان اگر بگذارد .

 

چشمه ساری در دل و

آبشاری در کف ،

آفتابی در نگاه و

فرشته ای در پیراهن ،

از انسانی که تویی

قصه ها می توانم کرد

غم ِ نان اگر بگذارد .

 

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٩
comment نظرات ()

1006

 

تو و اشتیاق ِ پُر صداقت ِ تو

من و خانه مان

میزی و چراغی ...

 

آری

در مرگ آورترین لحظه ی انتظار

زنده گی را در رویاهای خویش دنبال می گیرم .

در رویاها و

در امیدهایم !

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٧:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۸
comment نظرات ()

1002

 

پس پای ها استوارتر بر زمین بداشت * تیره ی پُشت راست کرد * گردن به غرور برافراشت * و فریاد برداشت : اینک من ! آدمی ! پادشاه ِ زمین !

و جانداران همه از غریو ِ او بهراسیدند * و غروری که خود به غُرّش ِ او پنهان بود بر جانداران همه چیره شد * و آدمی جانوران را همه در راه نهاد * و از ایشان برگذشت * و بر ایشان سر شد از آن پس که دستان خود را از اسارت ِ خاک باز رهانید .

پس پشته ها و خاک به اطاعت ِ آدمی گردن نهادند * و کوه به اطاعت ِ آدمی گردن نهاد * و دریاها و رود به اطاعت ِ آدمی گردن نهادند * و تاریکی و نور به اطاعت ِ آدمی گردن نهادند * همچنان که بیشه ها و باد * و آتش ، آدمی را بنده شد * و از جانداران هر چه بود آدمی را بنده شدند ، در آب و به خاک و بر آسمان ؛ هرچه بودند و به هر کجای * و مُلک ِ جهان او را شد * و پادشاهی ِ آب و خاک ، او را مسلم شد * و جهان به زیر ِ نگین ِ او شد به تمامی * و زمان در پنجه ی قدرت ِ او قرار گرفت * و زرّ ِ آفتاب را سکه به نام خویش کرد از آن پس که دستان ِ خود را از بنده گی ِ خاک بازرهانید .

پس صورت ِ خاک را بگردانید * و رود را و دریا را به مُـهر ِ خویش داغ بر نهاد به غلامی * و هر جای با نهاد ِ خاک ، پنجه در پنجه کرد به ظفر * و زمین را یکسره بازآفرید به دستان * و خدای را ، هم به دستان ؛ به خاک و به چوب و به خرسنگ * و به حیرت در آفریده ی خویش نظر کرد ، چرا که با زیبایی ِ دست کار ِ او زیبایی ِ هیچ آفریده به کس نبود * و او را نماز بُرد ، چرا که معجزه ی دستان ِ او بود از آن پس که از اسارت ِ خاکشان وارهانید .

پس خدای را که آفریده ی دستان ِ معجزه گر ِ او بود با اندیشه ی خویش وانهاد * و دستان ِ خدای آفرین ِ خود را که سلاح ِ پادشاهی ِ او بودند به درگاه ِ او گسیل کرد به گدایی ِ نیاز و برکت .

 

کفران ِ نعمت شد * و دستان ِ توهین شده آدمی را لعنت کردند چرا که مُقام ِ ایشان بر سینه نبود به بنده گی .

 

و تباهی آغاز یافت ...

 

 

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٩:۳٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٧
comment نظرات ()

995

 

بیشترین عشق ِ جهان را به سوی تو می آورم

از معبر ِ فریادها و حماسه ها .

چرا که هیچ چیز در کنار ِ من

از تو عظیم تر نبوده است .

که قلب ات

چون پروانه یی

ظریف و کوچک و عاشق است .

 

ای معشوقی که سرشار از زنانه گی هستی

و به جنسیت ِ خویش غرّه ای

به خاطر ِ عشق ات ! ــ

ای صبور ! ای پرستار !

ای مومن !

پیروزی ِ تو میوه ی حقیقت ِ توست .

 

رگبار ها و برف را

توفان و آفتاب ِ آتش بیز را

به تحمل و صبر

شکستی .

باش تا میوه ی غرورت برسد .

 

ای زنی که صبحانه ی خورشید در پیراهن توست ،

پیروزی ِ عشق نصیب ِ تو باد !

 

 

 


از : احمد شاملو

 

 

پ . ن :

ــ تقدیم به خواهر کوچکترم !


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٤:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/٢
comment نظرات ()

942

 

اندکی بدی در نهاد ِ تو

اندکی بدی در نهاد ِ من

اندکی بدی در نهاد ِ ما .... ـــ

 

و لعنتی جاودانه بر تبار انسان فرود می آید .

 

آب ریزی کوچک به هر سراچه ــ هر چند که خلوتگاه ِ عشقی باشد ــ

شهر را

ار برای آنکه به گنداب در نشیند

کفایت است .

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:۳۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱۱
comment نظرات ()

940

 

زیباترین حرفت را بگو

شکنجه ی پنهان ِ سکوت ات را آشکاره کن

و هراس مدار از آنکه بگویند

ترانه یی بی هوده می خوانید . ــ

چرا که ترانه ی ما

ترانه ی بی هوده گی نیست

چرا که عشق

حرفی بی هوده نیست .

 

حتی بگذار آفتاب نیز بر نیاید

به خاطر ِ فردای ما اگر

بر ماش منتی ست ؛

چرا که عشق

خود فرداست

خود همیشه است .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱۱
comment نظرات ()

933

 

ما شکیبا بودیم .

و این است آن کلامی که ما را به تمامی

وصف تواند کرد ...

 

ما شکیبا بودیم .

به شکیبایی ِ بشکه یی بر گذرگاهی نهاده ؛

که نظاره می کند با سکوتی درد انگیز

خالی شدن ِ سطلهای زباله را در انباره ی خویش

و انباشته شدن را

از انگیزه های مبتذل شادی ِ گربه گان و سگان ِ بی صاحب ِ کوی ،

و پوزه ی رهگذران را

که چون از کنارش می گذرند

به شتاب

در دست مالهایی از درون و برون بشکه پلشت تر

پنهان می شود .

 

ای محتضران

که امیدی وقیح

خون به رگهاتان می گرداند !

من از زوال سخن نمی گویم

[یا خود از شما ــ که فتح ِ زوال اید

و وحشت های قرنی چنین آلوده ی نامرادی و نامردی را

آن گونه به دنبال می کشید

که ماده سگی

بوی تند ِ ماچه گی اش را.] ــ

من از آن امید ِ بی هوده سخن می گویم

که مرگ ِ نجات بخش ِ شما را

به امروز و فردا می افکـَند :

« ــ مسافری که به انتظار و امیدش نشسته اید

از کجا که هم از نیمه ی راه

باز نگشته باشد ؟»

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱:۱٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱٠
comment نظرات ()

919

 

مرگ را دیده ام من .

 

در دیداری غمناک ، من مرگ را به دست

سوده ام .

 

من مرگ را زیسته ام

با آوازی غمناک

غمناک

و به عمری سخت دراز و سخت فرساینده .

 

آه ، بگذاریدم ! بگذاریدم !

اگر مرگ

همه آن لحظه ی آشناست که ساعت ِ سُرخ

از تپش باز می ماند .

و شمعی ــ که به رهگذار باد ــ

میان ِ نبودن و بودن

درنگی نمی کند ،

خوشا آن دم که زن وار

با شادترین نیاز ِ تن ام به آغوشش کشم

تا قلب

به کاهلی از کار

با مانَد

و نگاه ِ چشم

به خالی های جاودانه

بر دوخته

و تن

عاطل .

 

دردا

دردا که مرگ

نه مُردن ِ شمع و

نه بازماندن ِ ساعت است ،

نه استراحت آغوش زنی

که در رجعت ِ جاودانه

بازش یابی ،

نه لیموی پُر آبی که می مَکی

تا آنچه به دور افکندنی است

تفاله یی بیش

نباشد :

 

تجربه یی ست

غم انگیر

غم انگیز

به سال ها و به سال ها و به سال ها ....

 

وقتی که گرداگرد ِ تو را مرده گانی زیبا فرا گرفته اند

یا محتضرانی آشنا

که تو را بدیشان بسته اند

با زنجیر های رسمی ِ شناسنامه ها

و اوراق ِ هویت

و کاغذهایی

که از بسیاری ِ تمبر ها و مُهرها

و مرکبی که به خوردشان رفته است

سنگین شده است ــ

 

وقتی که به پیرامن ِ من

چانه ها

دَمی از جنبش باز نمی ماند

بی آن که از تمامی ِ صداها

یک صدا

آشنای تو باشد ، ــ

 

وقتی که دردها

از حسادت های حقیر

بر نمی گذرد

و پرسش ها همه

در محور روده هاست ...

 

آری ، مرگ

انتظاری خوف انگیز است ؛

انتظاری

که بی رحمانه به طول می انجامد .

مسخی ست دردناک

که مسیح را

شمشیر به کف می گذارد

در کوچه ها ی شایعه

تا به دفاع از عصمت ِ مادر خویش

برخیزد ،

و بودا را

با فریاد های شوق و شور ِ هلهله ها

تا به لباس ِ مقدس ِ سربازی در آید ،

یا دیوژن را

با یقه ی شکسته و کفش ِ برقی ،

تا مجلس را به قدوم خویش مزین کند

در ضیافت ِ شام ِ اسکندر .

 

من مرگ را زیسته ام

با آوازی غمناک

غمناک

و به عمری سخت دراز و سخت فرساینده .

 


 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٥/۱٦
comment نظرات ()

907

 

جنگل ِ آینه ها به هم در شکست

و رسولانی خسته بر این پهنه ی نومید فرود آمدند

که کتاب ِ رسالت شان

جز سیاهه ی آن نام ها نبود

که شهادت را

در سرگذشت خویش

مکرر کرده بودند .

 

با دستان ِ سوخته غبار از چهره ی خورشید سترده بودند

تا رخساره ی جلادان خود را در آینه ها ی خاطره بازشناسند .

تا دریابند که جلادان ایشان ، همه آن پای در زنجیران اند

که قیام ِ در خون تپیده ی اینان

چنان چون سرودی در چشم انداز ِ آزادی ِ آنان رُسته بود ــ

همه آن پای در زنجیران اند که ، اینک !

بنگرید تا چه گونه

بی ایمان و بی سرود

زندان ِ خود و اینان را دوستاق بانی می کنند ،

بنگرید !

بنگرید !

 

جنگل ِ آینه ها به هم در شکست

و رسولانی خسته بر گستره ی خاک فرود آمدند

که فریاد ِ درد ِ ایشان

به هنگامی که شکنجه بر قالب شان پوست می درید

چنین بود :

« ــ کتاب ِ رسالت ِ ما محبت است و زیبایی ست

تا بلبل های بوسه

بر شاخ ِ ارغوان بسرایند .

 

شوربختان را نیک فرجام

برده گان را آزاد و

نومیدان را امیدوار خواسته ایم

تا تبار ِ یزدانی ِ انسان

سلطنت ِ جاویدان اش را

بر قلمرو خاک

باز یابد .

کتاب ِ رسالت ِ ما محبت است و زیبایی ست

تا زهدان ِ خاک

از تخمه ی کین

بار نبندد » .

 

جنگل ِ آیینه فروریخت

و رسولان ِ خسته به تبار ِ شهیدان پیوستند،

و شاعران به تبار ِ شهیدان پیوستند

چونان کبوتران ِ آزاد پروازی که به دست ِ غلامان ذبح می شوند

تا سفره ی اربابان را رنگین کنند .

 

و بدین گونه بود

که سرود و زیبایی

زمینی را که دیگر از آن ِ انسان نیست

بدرود کرد .

 

گوری ماند و نوحه یی .

و انسان

جاوادانه پا در بند

به زندان ِ بنده گی اندر

بماند .

 

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٠٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/۱٩
comment نظرات ()

905

 

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار .

ناز ِ انگشتای بارون ِ تو باغم می کنه

میون ِ جنگلا طاقم می کنه .

 

تو بزرگی مث ِ شب .

اگه مهتاب باشه

یا نه

تو بزرگی

مث ِ شب .

 

خود ِ مهتابی تو اصلن ، خود ِ مهتابی تو .

تازه ، وقتی بره مهتاب و

هنوز

شب ِ تنها باید

راه ِ دوری رو بره تا دم ِ دروازه ی روز ــ

 

مث ِ شب

گود و بزرگی

مث ِ شب .

 

تازه روزم که بیاد

تو تمیزی

مث ِ شبنم

مث ِ صبح .

 

تو مث ِ مخمل ِ ابری

مث ِ بوی علفی

مث ِ اون ململ ِ مه نازکی :

اون ململ ِ مه

که رو عطر ِ علفا ، مثل ِ بلاتکلیفی

هاج و واج مونده مردد

میون ِ موندن و رفتن

میون ِ مرگ و حیات .

 

مث ِ برفایی تو .

تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه

مث ِ اون قله ی مغرور ِ بلندی

که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی ...

 

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار ،

ناز ِ انگشتای بارون ِ تو باغم می کنه

میون ِ جنگلا تاقم می کنه .

 


 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۸:٤۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/۱٦
comment نظرات ()

845

 

دوست اش می دارم

چرا که می شناسم اش ،

به دوستی و یگانگی .

ــ شهر

همه بیگانگی و عداوت است . ــ

 

هنگامی که دستان ِ مهربان اش را به دست می گیرم

تنهایی ِ غم انگیزش را در می یابم .....

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۳/۸
comment نظرات ()

841

 

رگ بارهای اشک ، شوره زار ِ ابدی را باور نمی کند.

رگبار ِ اشک ، شوره زار ِ ابدی را بارور نمی کند .

رگبار های اشک ، بی حاصل است

و کاج ِ سرافراز ِ صلیب چنان پربار است

که مریم ِ سوگوار

عیسای مصلوب اش را باز نمی شناسد .

 

در انتهای آسمان ِ خالی ، دیواری عظیم فرو ریخته است

و فریاد ِ سرگردان ِ تو

دیگر به سوی تو باز نخواهد گشت ....

 


از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۳/٦
comment نظرات ()

838

 

کیستی که من

این گونه

به اعتماد

نام ِ خود را

با تو می گویم

کلید ِ خانه ام را

در دست ات می گذارم

نان ِ شادی های ام را

با تو قسمت می کنم

به کنارت می نشینم و

بر زانوی تو

این چنین آرام

به خواب می روم ؟

 

کیستی که من

این گونه به جد

در دیار ِ رویاهای خویش

با تو درنگ می کنم ؟

 


از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۳/٤
comment نظرات ()

826

 

نه در خیال ، که رویاروی می بینم

سالیانی بارآور را که آغاز خواهم کرد .

 

خاطره ام که آبستن ِ عشقی سرشار است

کیف ِ مادر شدن را

در خمیازه های انتظاری طولانی

مکرر می کند.

 

خانه یی آرام و

اشتیاق ِ پُر صداقت ِ تو

تا نخستین خواننده ی هر سرود ِ تازه باشی

چنان چون پدری که چشم به راه ِ میلاد ِ نخستین فرزند ِ خویش است ؛

چرا که هر ترانه

فرزندی ست که نوازش ِ دست های گرم ِ تو

نطفه بسته است ....

 

میزی و چراغی ،

کاغذهای سپید و مدادهای تراشیده و از پیش آماده ،

و بوسه یی

صله ی هر سروده ی نو .

 

و تو ای جاذبه ی لطیف ِ عطش که دشت ِ خشک را دریا کنی ،

حقیقتی فریبنده تر از دروغ ،

با زیبایی ات ــ باکره تر از فریب ــ که اندیشه ی مرا

از تمامی ِ آفرینش ها بارور می کند !

در کنار ِ تو خود را

من

کودکانه در جامه ی نودوز ِ نوروزی ِ خویش می یابم

در آن سالیان ِ گم ، که زشت اند

چرا که خطوط ِ اندام ِ تو را به یاد ندارند !

 

خانه یی آرام و

انتظار ِ پُر اشتیاق ِ تو تا نخستین خواننده ی هر سرود ِ نو باشی .

خانه یی که در آن

سعادت

پاداش ِ اعتماد است

و چشمه ها و نسیم

در آن می رویند .

بام اش بوسه و سایه است

و پنجره اش به کوچه نمی گشاید

و عینک ها و پستی ها را در آن راه نیست .

 

بگذار از ما

نشانه ی زنده گی

هم زباله یی باد که به کوچه می افکنیم

تا از گزند ِ اهرمنان ِ کتاب خوار

ــ که مادر بزرگان ِ نرینه نمای خویش اند ــ امان ِ مان باد .

 

تو را و مرا

بی من و تو

بن بست ِ خلوتی بس !

که حکایت ِ من و آنان عم نامه ی دردی مکرر است :

که چون با خون ِ خویش پروردم ِ شان

باری چه کنند

گر از نوشیدن ِ خون ِ من ِ شان

گزیر نیست ؟

 

تو و اشتیاق ِ پُر صداقت ِ تو

من و خانه مان

میزی و چراغی ...

 

آری

در مرگ آورترین لحظه ی انتظار

زنده گی را در رویاهای خویش دنبال می گیرم .

در رویاها و

در امید های ام !

 


از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٢/٢٧
comment نظرات ()

821

 

نه امیدی ــ چه امیدی ؟ به خدا حیف ِ امید ! ــ

نه چراغی ــ چه چراغی ؟ چیز ِ خوبی میشه دید ؟ ــ

نه سلامی ــ چه سلامی ؟ همه خون تشنه ی هم ! ــ

نه نشاطی ــ چه نشاطی ؟ مگه راهش میده غم ؟ ــ

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٠٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٢/٢۳
comment نظرات ()

819

 

 

اکنون رَخت به سراچه ی آسمانی دیگر خواهم کشید .

آسمان ِ آخرین

که ستاره ی تنهای آن

تویی .

 

آسمان ِ روشن

سرپوش ِ بلورین ِ باغی

که تو تنها گُل ِ آن ، تنها زنبور ِ آنی .

باغی که تو

تنها درخت ِ آنی

و بر آن درخت

گلی ست یگانه

که تویی .

 

ای آسمان و درخت و باغ ِ من ، گُل و زنبور و کندوی من !

با زمزمه ی تو

اکنون رخت به گستره ی خوابی خواهم کشید

که تنها رویای آن

تویی .

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٢/٢٢
comment نظرات ()

817

 

لبان ات

به ظرافت ِ شعر

شهوانی ترین ِ بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند

که جاندار ِ غار نشین از آن سود می جوید

تا به صورت ِ انسان در آید .

 

و گونه های ات

با دو شیار ِ مورّب ،

که غرور ِ تو را هدایت می کنند و

سرنوشت ِ مرا

که شب را تحمل کرده ام

بی آنکه به انتظار ِ صبح

مسلح بوده باشم ،

و بکارتی سربلند را

از روسبی خانه های داد و ستد

سر به مـُـهر باز آورده ام .

 

هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن ِ خود برنخاست که من به زنده گی نشستم !

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٢/٢٢
comment نظرات ()

814

 

و چشمان ات راز ِ آتش است.

 

و عشق ات پیروزی ِ آدمی ست

هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد .

 

و آغوش ات

اندک جایی برای زیستن

اندک جایی برای مردن

و گریز ِ شهر

که با هزار انگشت

به وقاحت

پاکی ِ آسمان را متهم می کند .

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٢/٢۱
comment نظرات ()

813

 

تا در آیینه پدیدار آیی

عمری دراز در آن نگریستم

من برکه ها و دریاها را گریستم

ای پری وار در قالب آدمی

که پیکرت جز در خلواره ی ناراستی نمی سوزد ! ــ

حضورت بهشتی ست

که گریز ِ از جهنم را توجیه می کند ،

دریایی که مرا در خود غرق می کند

تا از همه گناهان و دروغ

شسته شوم .

 

و سپیده دم با دست های ات بیدار می شود .

 


از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٢٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٢/٢۱
comment نظرات ()

810

 

کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود

و انسان با نخستین درد .

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:٢٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٢/٢۱
comment نظرات ()

795

 

پ س آدم ، ابوالبشر ، به پیرامن ِ خویش نظاره کرد / و بر زمین عریان نظاره کرد / و به آفتاب که رو در می پوشید نظاره کرد / و در این هنگام ، بادهای سرد بر خاک ِ برهنه می جنبید / و سایه ها همه جا بر خاک می جنبید / و هر چیز ِ دیدنی به هیات ِ سایه ای در آمده در سایه ی عظیم می خلید / روح ِ تاریکی بر قالب خاک منتشر بود / و هر چیز بسودنی دست مایه ی وهمی دیگر گونه بود / و آدم ، ابوالبشر ، به جفت خویش در نگریست / و او در چشم های جفت ِ خویش نظر کرد که در آن ترس و سایه بود / و در خاموشی در او نظر کرد / و تاریکی در جان او نشست .

و این نخستین بار بود ، بر زمین و در همه آسمان ، که گفتنی سخنی نا گفته ماند /

پ س چون هابیل به قفای خویش نظر کرد قابیل را بدید / و او را چون رعد ِ آسمان ها خروشان یافت / و او را چون آب ِ رودخانه ها پیچان یافت / و برادر ِ خون اش را بسان ِ سنگ ِ کوه سرد و سخت یافت / و او را دریافت / و او را با بد اندیشی همراه یافت ، چون ماده میشی که نوزادش در قفای اوست / و او را چون مرغان ِ نخجیر با چنگال گشوده دید / و برادر ِ خون اش را به خون ِ خویش آزمند یافت / و هابیل در برادر ِ خون ِ خویش نظر کرد / و در چشم او شگفتی و ناباوری بود / و در خاموشی به جانب قابیل نظر کرد / و آیینه ی مهتاب در جان اش با شاخه ی نازک ِ رگ هایش شکست .

و این خود بار ِ نخستین نبود ، بر زمین و در همه ی زمین ، که گفتنی سخنی بر لبی ناگفته می ماند .

و از آن پس ، بسیارها گفتنی هست که نا گفته می مانـَـد / چون ما ــ تو و من ــ به هنگام ِ دیدار ِ نخستین / که نگاه ِ ما به هم در ایستاد ، و گفتنی ها به خاموشی در نشست / و از آن پس چه بسیار گفتنی ها هست که ناگفته می مانـَـد بر لب ِ آدمیان / بدان هنگام که کبوتر ِ آشتی بر بام ِ ایشان می نشیند / به هنگام ِ اعتراف و به گاه ِ وصل / به هنگام ِ وداع و ــ از آن بیش ــ بدان هنگام که بازمی گردند تا به قفای خویش در نگرند ....

و از آن پس ، گفتنی ها ، تا ناگفته بمانـَـد انگیزه های بسیار یافت .

 


از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٢/۱٠
comment نظرات ()

762

 

بر شرب ِ بی پولک ِ شب

شرابه های بی دریغ ِ باران ...

 

از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱/٢۱
comment نظرات ()

758

 

شب تار

شب بیدار

شب سرشار است .

زیباتر شبی برای مردن .

 

آسمان را بگو از الماس ستارگانش خنجری به من دهد .

.

.

.

شب تار است

شب بیمار است

از غریو دریای وحشت زده بیدار است

شب از سایه ها و غریو دریا سرشار است

 

زیباتر شبی برای دوست داشتن .

 

با چشمان تو مرا به الماس ِ ستاره ها نیازی نیست

با آسمان

بگو .

 


از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱/٢٠
comment نظرات ()

755

 

فریادی و دیگر هیچ .

چرا که امید آنچنان توانا نیست

که پا بر سر یاس بتواند نهاد ....

 

از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱/۱۸
comment نظرات ()

748

 

این سوی دیوار ، مردی با پُتک ِ بی تلاش اش تنهاست ،

به دست های خود می نگرد

و دست هایش از امید و عشق و آینده تهی ست .

 

این سوی شعر ،

جهانی خالی ،

جهانی بی جنبش و بی جنبنده ،

تا ابدیت گسترده است

گهواره ی سکون ،

از کهکشانی تا کهکشانی دیگر در نوسان است

ظلمت ، خالی ِ سرد را از عصاره ی مرگ می آکند

و در پشت حماسه های پُرنخوت

مردی تنها

برجنازه ی خود می گرید !

 

از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۱/۱۸
comment نظرات ()

724

 

تو خوبی

و این همه ی اعتراف هاست .

من راست گفته ام و گریسته ام

و این بار راست می گویم تا بخندم

زیرا آخرین اشک ِ من نخستین لبخندم بود .

 

از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱/٤
comment نظرات ()

722

 

من عشقم را در سال ِ بد یافتم

که می گوید « مایوس نباش » ؟ ــ

من امیدم را در یاس یافتم

مهتاب ام را در شب

عشقم ام را در سال ِ بد یافتم

و هنگامی که داشتم خاکستر می شدم

گـُر گرفتم ...

 

زندگی با من کینه داشت

من به زندگی لبخند زدم،

خاک با من دشمن بود

من بر خاک خفتم ،

چرا که زندگی ، سیاهی نیست

چرا که خاک ، خوب است .

 

من بد بودم اما بدی نبودم

از بدی گریختم

و دنیا مرا نفرین کرد

و سال ِ بد در رسید :

سال ِ اشک ِ پوری ، سال ِ خون ِ مرتضا

سال ِ تاریکی .

و من ستاره ام را یافتم من خوبی را یافتم

به خوبی رسیدم

و شکوفه کردم ....

 

از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱/٢
comment نظرات ()

721

 

زندگی دام نیست

عشق دام نیست

حتی مرگ دام نیست

چرا که یاران ِ گم شده آزادند

آزاد و پاک ....

 

از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱/٢
comment نظرات ()

720

 

سال ِ بد

سال ِ باد

سال ِ اشک

سال ِ شک .

سال ِ روزهای دراز و استقامت های کم .

سالی که غرور گدایی کرد .

سال ِ پست

سال ِ درد

سال ِ عزا

سال ِ اشک ِ پوری

سال ِ اشک ِ مرتضا

سال ِ کبیسه ....

 

از : احمد شاملو


 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱/٢
comment نظرات ()

714

 

بهار آمد ، نبود اما حیاتی

درین ویران سرای محنت آور

بهار آمد ، دریغا از نشاطی

که شمع افروزد و بگشایدش در !

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ۱۱:٥۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/٢٩
comment نظرات ()

713

 

نظر در تو می کنم ای بامداد

که با همه جمع چه تنها نشسته ای...

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٤:٤٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/٢٩
comment نظرات ()

139

 

ای کاش

کاردهایمان را

جز از برای قسمت کردن

بیرون نیاوریم....

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

138

 

مرگ من سفری نیست

هجرتی است

از سرزمینی که دوست نمی داشتم

به خاطر نامردمانش !

خود آیا از چه هنگام این چنین

آئین مردمی از دست بنهاده اید ؟

پر ِ پرواز ندارم

اما

دلی دارم و حسرت ِ درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر در دریاچه ی ماهتاب

پارو می کشند

خوشا رها کردن و رفتن !

خوابی دیگر

به مردابی دیگر !

خوشا ماندابی دیگر

به ساحلی دیگر

به دریایی دیگر !

خوشا پر کشیدن ، خوشا رهایی !

آه ، این پرنده

در این قفس تنگ

نمی خواند ...

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

137

 

بر کدام جنازه زار می زند این ساز ؟

بر کدام مرده ی پنهان می گرید ،

این ساز ِ بی زمان ؟

در کدام غار بر کدام تاریخ می موید ،

این سیم و ز ِه ، این پنجه ی نادان ؟

بگذار برخیزد مردم ِ بی لبخند

بگذار برخیزد !

 

زاری در باغچه بس تلخ است

زاری بر چشمه ی صافی

زاری بر لقاح ِ شکوفه بس تلخ است

زاری بر شراع ِ بلند ِ نسیم

زاری بر سپیدار ِ سبز بالا بس تلخ است .

بر برکه ی لاجوردین ِ ماهی و باد

چه می کند این مدیحه گوی ِ تباهی ؟

مطرب ِ گور خانه به شهر اندر چه می کند ،

زیر ِ دریچه های ِ بی گناهی ؟

بگذار برخیزد مردم بی لبخند

بگذار برخیزد !

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

136

 

نه نشاطی !

چه نشاطی ؟

مگه راهش میده غم ؟!

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

135

 

دسته ی کاغذ

بر میز

در نخستین نگاه ِ آفتاب .

کتابی مبهم و سیگاری خاکستر شده

کنار ِ فنجان ِ چای از یاد رفته

بحثی ممنوع

در ذهن

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

134

 

کاش دلتنگی نیز نام ِ کوچکی می داشت

تا به جان اش می خواندی:

نام ِ کوچکی

تا به مهر آوازش می دادی ،

همچون مرگ

که نام ِ کوچک ِ زندگی ست.



از : احمد شـــاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

133

 

دیگر جا نیست
قلبت پر از اندوه است
خدایان همه‌ی آسمان هایت
بر خاک افتاده اند

چون کودکی
بی پناه و تنها مانده ای
از وحشت می خندی
وغروری کودن از گریستن پرهیزت می دهد.

این است انسانی که از خود ساخته ای
از انسانی که من دوست می داشتم
که من دوست می دارم.

می ترسی- به تو بگویم- تو از زندگی می ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می ترسی.

به تاریکی نگاه می کنی
از وحشت می لرزی
ومرا در کنار خود
از یاد
می بری.

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

132

 

دیگر جا نیست
قلبت پر از اندوه است
خدایان همه‌ی آسمان هایت
بر خاک افتاده اند

چون کودکی
بی پناه و تنها مانده ای
از وحشت می خندی
وغروری کودن از گریستن پرهیزت می دهد.

این است انسانی که از خود ساخته ای
از انسانی که من دوست می داشتم
که من دوست می دارم.

می ترسی- به تو بگویم- تو از زندگی می ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می ترسی.

به تاریکی نگاه می کنی
از وحشت می لرزی
ومرا در کنار خود
از یاد
می بری.

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

131

 

ظلماتِ مطلق ِ نابینائی

احساس ِ مرگ زای تنهایی

" چه ساعتی است ؟ ( از ذهن ات می گذرد )

چه روزی ؟ ..... چه ماهی

از چه سال ِ کدام قرن ِ کدام تاریخ ِ کدام سیاره ؟ "

تک سرفه ایی ناگاه

تنگ از کنار تو

آه ! احساس ِ رهایی بخش ِ هم چراغی .

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

130

 

مسافر تنها

با آتش حقیرت

در سایه سار بید

در انتظار کدام سپیده دمی ؟!

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

129

 

می خواهم خواب اقاقیاها را بمیرم
خیال گونه 
در نسیمی کوتاه 
که به تردید می گذرد 
خواب اقاقیاها را بمیرم
 
می خواهم نفس سنگین اطلسی ها را پرواز گیرم
در باغچه های تابستان، 
خیس و گرم 
به نخستین ساعات عصر 
نفس اطلسی ها را 
پرواز گیرم

حتا اگر
زنبق کبود کارد
بر سینه ام گل دهد 
می خواهم خواب اقاقیاها را بمیرم در آخرین فرصت گل، 
و عبور سنگین اطلسی ها باشم 
بر تالار ارسی
به ساعت هفت عصر.

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

128

 

تو نمی دانی غریو یک عظمت

وقتی که در شکنجه یک شکست نمی نالد

چه کوهی ست!

تو نمی دانی نگاه بی مژه محکوم یک اطمینان

وقتی که در چشم حاکم یک هراس خیره می شود

چه دریایی ست!

تو نمی دانی مردن

وقتی که انسان مرگ را شکست داده است

چه زندگی ست!

تو نمی دانی زندگی چیست، فتح چیست

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

127

 

چیزی به جا نماند

حتی

که نفرینی

بدرقه ی راهم کند .

.

با اذان بی هنگام پدر

به جهان آمدم

در دستان ماما چه پلیدک

که قضا را

وضو ساخته بود .

.

هوا را مصرف کردم

اقیانوس را مصرف کردم

سیاره را مصرف کردم

خدا را مصرف کردم

و لعنت شدن را ، بر جای ،

چیزی به جای بنماندم .



از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

126

 

از چشم ینگه ی مغموم

آنگاه

یادِ سوزانِ عشقی ممنوع را

قطره ئی

به زیر غلتید . . .

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

125

 

ما نیز گذشته ایم

چون تو بر این سیاره ، بر این خاک

در کجالِ تنگ سالی چند

هم از اینجا که ایستاده ای اکنون

فروتن یا فرومایه

خندان یا غمین

سبک پای یا گران بار

آزاد یا گرفتار

ما نیز روزگاری

آری !

ما نیز روزگاری . . .

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

124

 

ما نیز روزگاری

لحظه یی ، سالی ، قرنی ، هزاره ای از این پیش تَرک

هم در این جای ایستاده بودیم

بر این سیاره ، بر این خاک

در مجالی تنگ ــ هم از این دست ــ

در حریر ظلمات ، در کتان آفتاب

در ایوانِ گسترده ی مهتاب

در تارهای باران

در شادَروانِ بوران

در حجله ی شادی ، در حصار اندوه

تنها با خود

تنها با دیگران

یگانه در عشق

یگانه در سرود

سرشار از حیات

سرشار از مرگ . . . .

 

از : احمد شاملو


   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

123

 

در تـاریکـی چـشـمـان ات را جُـسـتـم

در تـاریکـی چـشـم هـایت را یـافـتـم

و شـب ام پـُر سـتـاره شـد .

 

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()

122

 

اگر سپیدار ِ من بشکفد، مرغ ِ سیا پرواز خواهد کرد.

اگر مرغ ِ سیا بگذرد، سپیدار ِ من خواهد شکفت

 

از : احمد شاملو

 

   + محمد رضا محمدی مهر ; ٥:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱۱
comment نظرات ()
هاست، دامین، سرور مجازیمیزبانی وب، ثبت دامنه، سرور مجازی،
سرور اختصاصی، هاست دانلود